Afhankelijkheid....

We zien wat er gebeurt
Als Vodafone beschadigd wordt...
Als de NS zijn systeem niet kan volhouden...
Als de ziekten geen 'ruimte' meer hebben...
Als een klein ongeluk in een chemische fabriek een ramp kan veroorzaken...
Als een natuurramp een kerncentrale streft...
Als de systemen een kind met een 'waterhoofd' is geworden en niet reparabel is...
Als we onze toekomst hebben gekoppeld aan de vervangende godsdienst van de economische groei..
En als we beseffen hoezeer het Internet de macht heeft, tot in de kleine details van eten, drinken en beschutting...
Waarom horen we zo weinig protesten?
Of geldt nog steeds de wet van de oude Romeinen: 'Geef het volk brood en spelen...'?
In slaap sussen en wachten op de dag dat het Leven zichzelf (pijnlijk) zal herstellen..?

Dromen, jouw inzichten en het Omniversum in Den Haag.

Zojuist hoorde ik op de radio (radio 1 zaterdag 9 april rond 10 uur) dat een psycholoog vertelde hoe belangrijk dromen zijn voor de mens. De waarde zal hij in zijn komende promotie verdedigen. Hij vertelde over een voorval op de universiteit van Utrecht, waar het woord onbewust (of onderbewust) niet langer gebruikt mocht worden. Vervolgens vertrok deze docent naar Brussel.


De in deze tijd toenemende rationaliteit van het brein leidt tot een sterke tunnelvisie, waarin ik me afvraag hoeveel ruimte er nog is voor onderzoek naar het onbekende, naast het definiëren van het al bekende. Zo krijgen we rationele pillen om vooral met ons bewustzijn binnen ons brein te blijven. Deze zelfde psycholoog vertelde hoe hij, door zijn dromen serieus te nemen, in het eerste ochtendontwaken, zijn belangrijke inzichten vindt. Deze geven hem duidelijkheid over zaken die hem bezig houden.

Ik herkende onmiddellijk wat hij zei. Bij mij werkt dat precies zo en al geruime tijd. Als ik het goed heb, was het Einstein die een droom had over een slang die in zijn eigen staart beet en als gevolg daarvan de inzichten vond die ten grondslag liggen aan zijn relativiteits theorie. Alle redenen om de droom eens een nieuwe waarde te geven. In mijn praktijk als Life-Coach werk ik regelmatig met mensen die dromen meebrengen. Samen 'ontmantelen' wij de symbolische betekenis en zoeken daarin naar inzichten.


Bij ieder mens wordt van tijd tot tijd een 'boodschap'-droom afgeleverd. Niet altijd zullen wij deze onthouden of begrijpen. Maar na de droom is het wijs deze even in steekwoorden op te schrijven. Ikzelf ga voor ik de dag begin in een warm bad liggen. Dan komen de inzichten. Ik word dan door enthousiasme overvallen en haast ik me naar de pc om datgene te noteren wat me invalt.
Vanochtend ontstond een beeld van onze tijdruimte en de plaats van de mens daarin. Ik stelde me voor dat niet wij ons door de tijdruimte bewegen, maar dat de tijdruimte om ons heen voortbeweegt. In het algemeen denken we dat wij door de tijdruimte bewegen. We geloven dat leven tijd kost en dat we daar ruimte voor nodig hebben. Het kost enige moeite om dit paradigma los te laten, maar laten we proberen het om te draaien.


Voor wie in het Omniversum in Den Haag een filmvoorstelling heeft gezien, kan zich daar iets gemakkelijker een voorstelling van maken. Je zit in een stoel en kijkt naar een film. Deze gaat over de satelliet Hubble en dan ben je met de astronouten bij de satelliet. Het scherm in deze filmzaal is als een bol om je heen. Links, rechts, onder en boven. Een tweedimensionale ervaring zonder een gangpad, gordijnen of een ander ding. Af en toe vergeet je dat je toeschouwer bent en voel je je opgenomen in de ruimte die je omringt. Je bent als het ware in een bol opgenomen. Als we ons voorstellen dat deze beelden niet alleen maar gezien kunnen worden, maar dat we deze ook aan kunnen raken, zouden wij ons kunnen voorstellen dat we een 'wijziging' kunnen aanbrengen in de geprojecteerde beelden om ons heen.


Je kunt mee bewegen met de ruimtevaarder en misschien een klein stukje ruimtevaartuig even opzij schuiven. Je zou een 'rimpeling' op de voortbewegende tijdruimtelijke film teweeg kunnen brengen. Je bent als het ware in een bol. Laten we het eens voor het gemak vergelijken met een zeepbel, die we de lucht in blazen. De lucht waarin deze bol zweeft is dan onze oorsprong.


Stel je zit in zo'n 'bel' , je maakt je eigen rimpels op de binnenkant van de bel waar holografische tijd-ruimtelijk voortgaande beelden zich aan je vertonen. Je denkt dat dit je werkelijkheid is, je gelooft dat jij het bent die deze veranderingen aanbrengt. Stel dat je een toeschouwer bent in een 'holografische film' in een kosmisch Omniversum. Dan is de levensduur van de 'bel' voorbij, de bel knapt, je lichaam heeft genoeg gedaan en je bent bij het verlies van je holografische bol terug in jouw oorsprong. De illusie van de derde dimensie is opgeheven en je keert terug tot de dimensie waar je was, voordat je je een 'bel' uitzocht, waarin de voorwaarden voor jouw 3D reis aangebracht zijn. De 'bel' waarin de misschien wel door jouzelf (deels) voorgeprogrammeerde levensvoorwaarden in 3D en holografisch door jou zijn samengesteld en aan jou worden getoond als werkelijkheid. In het kosmische Omniversum, terwijl je denkt dat jij dat zelf allemaal doet.


Het tijdelijk gewiste geheugen, je 'slaapt' buiten de bol, zolang je reis duurt, omdat je moet geloven dat het echt is. Het gevolg van de opsluiting in je lichaam of 'bel' geeft je de kans alle ervaringen te verwerken als nieuwe voorvallen. Als de bel dan weer geknapt is, dan weten we het allemaal weer + de nieuwe ervaringen. Dan hebben we ons bewustzijn verruimd met onze in de bel beleefde film die op emotioneel, rationeel en spiritueel niveau hun inprentingen in je ziel hebben achtergelaten. Deze bad-fantasie past bij de inhouden van veel oude bronnen. Op veel gebieden theologisch, esoterisch, filosofisch en vele andere, kunnen we aspecten van mijn 'Omniversum-'bel'-fantasie herkennen.

Een ervaring van de Hubble-film in het Omniversum in Den Haag, gaf dat gevoel. Een droom en een bad-meditatie deed de rest... Wilma.

Ik zag vanavond (29 januari 2011) een uitzending van Brandpunt met een bijzonder creatieve en productieve man, Aad van Nes. Hij liet zien hoe hij de potentie van mensen die buiten de maatschappij vallen (als gevolg van de aard en beperkingen van onze welvaartsmaatschappij) vrijmaakt en samen met hen een positieve en blije toekomst schept in een bedrijf.

Het beroep 'Blijmaker' is uitgevonden, er wordt een salaris betaald en de bejaarden hebben een geweldige dag. De mevrouw die dit vak aanbiedt, gaat inmiddels jodelend naar huis en is blij dat ze niet alles exclusief aan haar man hoeft aan te bieden, maar dat met meer mensen mag delen.
Een voorbeeld van het onmogelijke, onwaarschijnlijke en onverwachte wat het leven biedt als je durft de begaande paden los te laten.

Waarom schrijf ik hierover?
Omdat het ook mijn missie is geweest om te doen wat me te doen staat en gebaande paden, regels en beperkingen mij niet mochten vangen. Ik deel zijn visie en aanpak vanuit mijn hart.

Heerlijk om een soul-mate te vinden, die je huiskamer binnentreedt en niet ziet hoe jij in je eentkje met gekromde tenen van enthousuiasme, hem het liefst uit het scherm had gerukt om verder te praten. maar ja....
Zover zijn we nog niet, maar je weet maar nooit, als genoeg mensen de gebaande paden verlaten en bereid zijn hun 'ding te doen' kan dat zelfs werkelijkheid worden.
Wonderen? Natuurlijk...
Met een knipoog, maar het advies om deze uitzending te bekijken op www.uitzendinggemist.nl


Wilma.

integriteit

INTEGRITEIT

Er valt niet meer aan te ontkomen en als je je ogen een beetje open hebt, dan zul je ontdekken dat dit thema overal speelt momenteel. Het begrip integriteit is naar mijn gevoel gekoppeld aan het 'geweten'. Niet aan het geweten van kerk en normen van goed en kwaad en ookniet aan begrippen van politiek of samenlevingscodes. Je gaat ontdekken wat integriteit kan betekenen door eens goed op te letten, waar jij ziet dat het mist. Daar waar het niet is, zie je het het beste. het ontbreken van integriteit bij banken leidde tot een wereldwijde crisis.

Daar waar het in de zorg ontbreekt, lijden mensen binnen de aan hun verstrekte diensten. Dat de bio-industrie vastloopt en uitmondt in grote dieren vernietigingen is het gevolg van een gebrek aan integriteit naar het dier. Vervuiling van de zeeën ontstaat door het nonchalant en gewetenloos afval te dumpen. Vervuiling van respect in de omgang van mensen ontstaat door een gebrek aan intregriteit aan jezelf. Als we dan beseffen dat we allen deel uitmaken van één afhankelijk en levend geheel kunnen we ook zien dat alle narigheid hier en overal te maken heeft met een gebrek aan aandacht aan de integriteit van jouzelf als persoon, als mens.

Wat is integriteit van jezelf?

Integriteit gaat uit van het betere. Op elk gebied waar je deze vraag tegenkomt, kan ik het beter maken of niet? Hoe kan ik iets toevoegen? Welke meerwaarde heb ik te geven?

Gebrek aan integriteit gaat uit van het lagere. Op elke gebied waar je deze vraag tegenkomt, heb ik er iets aan of niet. Hoe kan ik er beter van worden? Welke waarde heb ik te nemen?

Als we iets willen veranderen en een toekomst scheppen die ons verlost uit de greep van de begeerte naar nóch meer, van het hebben en winnen, dan zullen we het begrip eigen integriteit moeten leren toepassen. Het is een gevoel van juistheid, een gevoel van 'het klopt'. Soms vraagt dat een offer aan de begeerte, soms vraagt dat een risco om veilige zekerheden los te laten en soms kan het angstaanjagend zijn om daden te stellen om je eigen integriteit als leidraad in je leven neer te zetten. Het is onze natuur, die we vergeten zijn in de ontwikkeling van de materie. Onze natuur om volgens onze eigen innerlijke gids ons leven vorm te geven en is de enige weg om gelukkig te worden.

Zo gemakkelijk is het echter ook niet.

Jouw integriteit is vaak juist niet wat je familie, de kerk, de staat, de dokter of de wereldverbeteraar je leerde. De moeilijkheid is dat er maar één stem is die jouw integriteit woorden geeft.
In de diepte van je wezen is die stem en die wil graag gehoord worden.

Moeilijk? ja meestal wel. De moeite waard? Ja altijd....

Is er een manier om dat sterker te ontwikkelen?

Jazeker... het werd mijn levenswerk om dat aan te bieden.

Het was mijn integriteit om daar vorm aan te geven en het te delen met vele anderen.

En wie wil, kan mij benaderen omdat ik dat graag met ieder die het wil weten, wil delen.

Succes ermee!

Wat moet je ermee?

Ik ben nogal een nuchter type en sta niet zo erg open voor 'niet stoffelijke zaken".
Voorzover ik ze zelf meemaak sta ik er meer voor open, want wie kan ontkennen wat hem of haar zélf overkomt?
Mijn hoofd houdt zich op momenten dat ik in een eigen ervaring terecht kom, voortdurend scherp met het vinden van een doodnormale rationele verklaring. Kom ik er niet uit, dan gaat dit voorval (na de gebruikelijke overweging- en nadenktijd) in een kastje in mijn binnenwereld waarop de deur het etiketje 'wonderen' die (nog) niet verklaard zijn, staat.
Soms komt er veel later een rationele verklaring opduiken en kan ik het 'wonder' alsnog een plekje geven in dit vraagtekenkastje met de passende naam. Soms blijven de wonderen bestaan en worden ze gaandeweg deel van een acceptatieproces waarna ze tot rust komen en geintegreerd zijn in mijn werkelijkheid.

Wat mij gisteren overkwam maakte het deurtje 'wonderen' weer open en haalde een gebeurtenis op de tv. tevoorschijn. Char heeft een uitzening gehad met de broer van Pim Fortuyn. Achter de schermen hoor je een glas stuk vallen.
Char: 'Kijk zo boos is Pim. Die doet dat".
Ik haal nuchter mijn schouders op en zie het wel... Omdat ik ook iemand ben die voortdurend roept: "Je weet maar nooit", waardoor ik een naïef imago heb, gaat ook dit beeld in het vraagtekenkastje.

Gisteren, terwijl ik in de zit kamer een kopje koffie drink met een paar vriendinnen, horen we plotseling een knal en glasstukjes rinkelend op de grond vallen. Geschrokken lopen we naar het aanrecht en zien dat er een glas gexplodeerd' is en allemaal kleine stukjes op het aanrecht en op de grond zijn gevallen. Onmiddellijk komt Char terug in mijn gedachten en vecht mijn geest. Enerzijds zoek ik krampachtig een verstandige rationele verklaring terwijl de beelden van Char mijn magische kant tevoorschijn haalt. Het eerste is een koude gedachten-opeenvolging, maar de tweede mogelijkheid is veel leuker en spannender. Een geest die me wat wil vertellen? Elke van mijn vriendinnen heeft een eigen meestal irrationele verklaring of zwijgen veelbetekend.

Het houdt me kennelijk nog bezig, want ook nu, een dag later, denk ik er nog over en vraag ik me af dit eens op te schrijven in mijn weblog. Zal ik het Internet eens afspeuren en kijken wat er wetenschappelijk bekend is over ontploffend glaswerk? Maar ook twijfel ik over een andere mogelijkheid. Meer dan 25 jaar geleden ben ik een sierraad gaan dragen van een geliefd persoon en heb dat bewust nooit afgedaan. Gisteren viel op de grond, een oogje stond open. Ik vergat het weg te brengen om het te laten repareren. Later op de dag ontplofte het glas.

Het is interessant te zien hoe we allemaal onze eigen werkelijkheid maken en toch ook gevoelig zijn voor spannende en emotionele verklaringen. Ik zal dan toch maar naar de juwelier gaan maar ook beslist het internet afspeuren....

Zo blijven we wakker en levend denk ik maar zo....

Reincarnatie en de geboorte van de ziel

Zondag 17 januari 2010

Zuchtend bezig met de weerspannigheid van een virusbesmetting op mijn pc, hoor ik op de achtergrond, inspirerende woorden.
Omdat bij ons geen kabelnetwerk bestaat, ben ik aangewezen op een schotelantenne. Vaak heb ik me daarover negatief uitgelaten. Vanaf vandaag zal ik dat nooit meer doen.

Al zappend vond ik een zender '' Neue Zeit TV" die een programma bij me brengt onder het kopje God Actueel, maar ook de zender "Supreme Master tv" die wereldwijd in alle landen berichten van hoop, vertrouwen brengt, iets wat we meer dan ooit kunnen gebruiken lijkt mij zo.

Wat me vooral bezig houdt is de overeenkomst van hun uitzendingen en het werk wat ik al 30 jaar doe en mijn bezielde passie is. In het Duits hoor ik mijn eigen verhaal via religieuze katholieke mensen. Ik ben wat praktischer ingesteld, los van kerk en instituut, maar het verhaal is wel hetzelfde. De katholieke traditie breekt en barst om oerinzichten en spiritualiteit op een zuivere vorm weer terug te geven. Het wonder voor mij is: "Die oren heeft die hore!'' Vandaag gaat het over projectie en zelfkennis en reincarnatie.

Het mysterie van de kosmische mens die we zijn, komt bij elkaar als hij geboren wordt op deze aarde. Kosmos en aarde verbinden zich in de geboorte.

De ziel, die op vele wijzen in de tijdloosheid van een immens en onstoffelijk universum zijn weg vervolgt, kan in onze werkelijkheid een aantal jaren in de tijd-ruimtedimensie komen om een aardebestaan te ervaren. Om een aarde-bestaan te kunnen beleven is een persoonlijkheid nodig.

De ziel heeft een instrument nodig om zijn/haar opdracht, doel, passie of bestaansreden in de aardse wereld te realiseren. Deze persoonlijkheid of ego is een op aarde gevormd verstandelijk patroon, waartegen we '' ik'' zeggen.Dit ik, dit patroon van kennis, normen en waarden, levenservaringen en de effecten daarvan, hult zich als het ware als een ''jas'' om ons heen. We gaan ons gaandeweg meer en meer met de '' jas'' identificeren en als de jas ''af'' is zijn we de ziel geheel of grotendeels vergeten.

De ziel, de kosmische mens heeft zich onder de invloed van de druk van opvoeding en buitenwereld onder de jas van de persoonlijkheid, het ego, verborgen. In de jonge volwassenheid zijn dan ook meestal de bezielende elementen verborgen.

Onze doelstellingen gaan zich richten op de ego-behoeften van loopbaan, status, goederen en maatschappelijke zekerheden. Dat is een natuurlijke weg, want het zieleverlangen heeft een deugdelijke en passende persoonlijkheid (instrument of handelende instantie) nodig om zijn verlangen in de vormenwereld te verwerkelijken.

Daarnaast, en dat is even belangrijk, zitten de zakken vol met pijnlijke ervaringen, angsten en problemen, die rode stoplichten hebben aangelegd in ons brein en verhoeden dat we vastlopen of verongelukken. Tot zover is er niets aan de hand, totdat wij ontdekken dat we alles hebben en toch iets belangrijks schijnen missen.

Meestal ontstaat de ontdekking dat er iets mist zo vanaf de 40 jaar, als de ''opbouw'' van de persoonlijkheid klaar is en de aan de ziel dienstbare fase van het ego aanbreekt.

Het beste herkennen wij dat aan het gevoel zoiets als bezieling te missen, Waar is de passie?

Mijn enthousiasme? Het leven lijkt vlak en men voelt zich ook nog schuldig omdat ''ik alles heb en nog steeds iets mis".

Wanneer dat gevoel sterker wordt gaan we open staan voor mensen die ons ''aanraken''. Die dingen zeggen die onze belangstelling wekt. Die ons ook vaak duidelijk maken dat er een omslag mogelijk en nodig is om uit dat dillemma te komen. Dan kan het twee kanten uit gaan.

• De persoonlijkheid (het ''gezonde'' verstand) kan het winnen door te geloven dat de oude zekerheden vooral moeten blijven, depressie of niet.


• De ziel kan het winnen doordat de aandrang ''gekend'' te worden groter is dan de weerstand van het ego.

Dat is de lastigste periode van tweestrijd. De sterkste wint.
Langer volhouden tegenover ik ga opzoek naar mijzelf.
Afhankelijk van '' wie in mij is de sterkste?'' (ego of ziel) zal een keuze gemaakt worden.
Dergelijke perioden van innerlijke pressie komen ongeveer 3 x in een mensenleven voor.
Rond de 30, rond de 40 en rond de 55 jaar.

Dit proces van wedergeboorte is mensen eigen en een natuurlijke ontwikkeling. Door de vernauwing en overdrijving van onze ego-materiewereld is de balans zoek. Veel tekenen vertellen ons dat een omdraaiing nodig is. Intensieve veeteelt, ziekten, bankschandalen, alles gericht op ''meer'' toont ons waar het heen gaat. Het antwoord ligt niet in het collectief, niet in politiek en kerken.

Het enige antwoord ligt onder aan de basis, in de individuele kosmische mens. Miljoenen mensen kunnen het bestaande en failliete waardestelsel heel snel omgooien. Dat kan binnen enkele jaren en dit zal de collectieve welzijnsfactor onvoorstelbaar vergroten. Tegen de macht van de '' kritische massa'' kan geen politiek, kerk of organisatie op.

Er is hoop, vertrouwen en toekomst.

Geen machteloosheid omdat '' je niets kan doen''. Luister naar je ziel, luister naar je verlangen. Je hoeft maar 1 mens te helpen bij deze wedergeboorte van je ziel.

Geloof het of niet, wedergeboorte opent de bron, die vragen en twijfels weet te beantwoorden.

Het geboorterecht is terug. Gelukkig zijn is eenvoudig geworden, terwijl toch de dingen niet veranderd zijn.

Wat doet een geinfecteerde pc er eigenlijk toe.

Niet veel? Nou ja, om de drommel wel.

Hoe kan ik anders mijn bezielende gedachten neerzetten?

Wilma.

http://www.corcaroli.nl/

Winterse gedachten op Kerst 2009

Eerste Kerstdag 2009

Buiten giet het van de regen, terwijl je zou verwachten dat het een flinke vorst zou zijn in de bergen. De wintersportvakantie pauzeert.

Deze onderbreking valt samen met mijn pijnlijke lichaam wat is gekomen door een harde val gisteren. Daarbij nog verstoorde darmen en een lichte hoofdpijn. Ik kan de signalen van 'nu rust!' niet langer negeren om niet nog meer onheil over me af te roepen. Mijn twee vrienden vonden het toch de moeite waard om zich naar de ski-pistes te begeven, regen en wind trotserend. Ze voelden zich onrustig... 'Ik wil wat doen'. Dat gevoel moet wel heftig zijn als je vrijwillig de storm en regen ingaat om op ski's nat te worden of, met een beetje geluk, boven de sneeuwgrens in een storm met nauwelijks zicht de elementen te trotseren. Maar het zijn de echte diehards die doorzetten en ik heb makkelijk praten met een pijnlijke linkerkant, ontregelde darmen en een warme plek binnen achter de pc.

Ik wil ook wat doen, anders had ik wel languit op de bank mijn Paolo Coelho's Voettocht naar Santiago kunnen uitlezen. In mij is ook onrust en die gaat over het bestaan zelf en mijn rol daarin. De verwarring die vaak bezit van me neemt omdat er zich zoveel aan mij voordoet wat me uitdaagt. Vaak vertel ik anderen dat deze aarde de grootste speeltuin is die je je maar kunt wensen. Ik kijk er graag zo naar, omdat de mogelijkheden voor creatief spel en uitdagingen oneindig zijn. Wat is er boeiender dan een nooit eindigende stroom van ideeën en mogelijkheden? Een wereld waarin elke nieuwe ontwikkeling automatisch leidt naar een volgende nieuwe! Maar ook een wereld waarin een stiltepunt te vinden is.

Een stiltepunt van dezelfde kracht en schoonheid maar met een tegengestelde dynamiek. Toch is dit niet waar. Ik stel vast dat de veelheid van bewegingen naar buiten, overeenkomen met een even grote dynamiek naar de stilte binnenin. Probeer deze tegenstelling maar eens met je rationele doordeweekse verstand te begrijpen en bedenk maar hoe stilte en creatieve chaos hetzelfde zijn.

Toch is dit een 'vorm' die zich in mijn innerlijke wereld toont of moet ik zeggen het is een dynamiek die zich in mijn innerlijke wereld vormt? In termen van woorden, verklaringen en gedachten past dit wonderlijke waarnemen niet. Het is wat het is en je loopt onmiddellijk vast als je het wilt uitleggen, terwijl intussen in mijzelf de behoefte om dat juist wel te doen erg nadrukkelijk aanwezig is.

En zo wordt op deze manier opnieuw de polariteit van deze wereld opnieuw de bron van creatieve ontwikkelingen. De weg omvanaf de grootste tegenstellingen, in dit geval stilte en dynamiek te bewegen naar de eenheid waar stilte en dynamiek samenvallen in dynamische stilte of stille dynamiek. Daar vinden we het pad waarlangs de creativiteit in ons beweegt, zich ontwikkelt en zich bloot geeft. Als ik onrustig word, dan weet ik weer hoe laat het is. Dan wil iets in mij weer woorden geven aan de onmogelijke situatie om onbenoembaarheid te benoemen in woorden. Dan 'luister' ik maar weer en ga achter mijn pc zitten om maar weer een zoveelste poging te wagen.

Ooit ervoer ik de eenheid van de tegenstellingen verdriet en dankbaarheid. Ik werd het centrum waar 'verdrietige dankbaarheid' zich aan mij toonde in een ervaring. Mijn verbazing dat dit geluksgevoel, wat uit deze twee componenten bestond, werkelijkheid was ben ik nooit vergeten. Later besefte ik dat dit geluksgevoel wel te maken moest hebben met deze merkwaardige samenvloeiing van tegenstellingen. Ik zie nu in dat geluk niets te maken heeft met het kopen van spullen en luxe. Ook niet met het uitbannen, vluchten voor- of vermijden van pijn en verdriet. Nee, het toelaten, het integreren, het identificeren met dit deel van jezelf, je pijn en verdriet, is de sleutel waar we allen naar zoeken, maar zo weinig kunnen vinden. Dat geluk pas dan kan komen, als de tegenstellingen van gewenst en ongewenst worden opgeheven en kunnen samenvallen in een eenheid. De mythe van een griekse godin schiet me te binnen. Zij houdt elke nacht de zoon van een koningin in het vuur. Als de moeder dat ontdekt verhindert ze dat haar zoon nog verder deze pijn moet verdragen en redt hem uit haar handen. Dan zegt de godin dat deze vorm van liefde voor haar zoon, hem zal verhinderen de goddelijke kant te integreren die hij ook in zich draagt...

Wat ik wil zeggen is dat in al deze woorden een pad zichtbaar is. Een weg die een mens zonder enige ontkenning van wat dan ook van hemzelf kan ontdekken. Een weg die geen intellect, studie, carriére of rijkdom vraagt.

Het pad van de eenheidsbeleving, terwijl je onderweg bent in een gebroken wereld, is universeel en voor ieder bestaand. Wanneer de pijn en de liefde samenvallen ontdekken wij wie we zijn, godenkinderen. Juist de polariteitsbeleving binnen deze vormenwereld geeft ons die kans. Misschien is dat juist wel een van de belangrijkste ontdekkingen die we in dit leven kunnen doen. Een van de redenen waarom we deze reis maken. Om te leren hoe dit mechanisme werkt. Dit inzicht heeft mij dat wel geleerd en de vele pijnlijke ervaringen in mijn leven een plaats en betekenis gegeven.

Inmiddels is de regen voorbij en sneeuwt het buiten...