Slapen, dromen of wakker worden? Kerstgedachte

De opvattingen over het menselijk bestaan op deze planeet worden er niet eenvoudiger op. Als je bereid bent om de ruimte in je hoofd toe te staan en de opvatting 'Je weet maar nooit' te huldigen, dan wordt het echt ingewikkeld in een tijd waar alles met iedereen in verbinding lijkt te staan.

O.a. het Boedhisme leert ons dat wij in een droom leven. Andere spirituele kringen spreken van mensen die 'slapen' en die 'wakker'zijn. Onze huidige op de ratio gebaseerde cultuur spreekt over feiten en metingen van de 'werkelijkheid'.

Ik denk dan altijd: Als er maar genoeg mensen vanuit hun eigen subjectieve beleving hetzelfde zeggen, dan is het ineens een objectieve waarneming. Dan denk ik altijd aan de rekenlessen van school, daar werd het dan de Grootste Gemene Deler genoemd. Het is maar hoe je er naar kijkt en eigenlijk maakt het ook allemaal niets uit.

Wat zeker is dat de huidige wijze van denken zichzelf bewezen heeft als, in ieder geval op veel plaatsen, onjuist en gevaarlijk. Zonder de reeksen narigheden hier allemaal te verwoorden, zien we dat onze thuisplaneet niet meer aan ons biedt wat het in de kern te bieden heeft gewoon Leven.

Vroeger was er ook narigheid, maar dat was te behappen. Als je in je gemeenschap een geldprobleem had, was dat binnen de menselijke maat oplosbaar als iemand zich voor je inzette. Nu zitten we met een wereldwijde kredietcrisis. Als er brand in een café was, kon je gewoon naar buiten. Bij een aardbeving had je grote kans er door te komen, omdat er geen beton op je hoofd viel. Vliegtuigen konden geen WTC binnen, een ziek varken ging gewoon dood.

Ik wil niet zeggen dat er geen rampspoed bestond, dat is deel van het leven. Iets wat we bij de geboorte zullen moeten accepteren, om een draaglijk bestaan te hebben. Maar in deze tijd is de rationele wereld waarin wij vastlopen een soort sluipend monster vol angsten, die door dezelfde ratio zijn- en worden gecreëerd.

Er zijn twee kanten aan dit verhaal: "Wat doen wij er mee en wat kunnen wij doen om te helpen de menselijke maat weer te herstellen, zonder de waarden die dehuidige cultuur ook heeft zo te veranderen, zonder er nog een paar narigheden bij te maken?"

De Westerse mens kan zich afvragen waar in deze tijd natuurlijke wetmatigheden worden geschonden. Dat leidt naar een nieuw bewustzijn.
Een bewustzijn waardoor we wezenlijk, vanuit de basis (netwerken helpt daarin heel goed) veranderingen kunnen aanbrengen.
Nooit zal een machtshebber (ook niet in Den haag) zijn macht inleveren om impulsen door te geven aan de basis van de bevolking. Hij zou zijn eigen zelfbeeld, binnen functie en maatschappelijke plaats, immers moeten opheffen.Een soort psychische zelfmoord.

Deze wereld leidt onder: Meer, meest, groter, grootst, meten en tellen, winnen en verliezen.

Wat we missen is: Genoeg, genoeg, genoeg, genoeg, voelen, delen, liefhebben en dan ook nog nadenken.
We kunnen onze pijnlijke lessen niet ontlopen, dus dan misschien liever aanvaarden en delen, helpen en ondersteunen, inplaats van vechten, winnen en uiteindelijk altijd verliezen?

Ik heb, zojuist in bad nagedacht, vervolgens hier geprobeerd mijn gedachten neer te zetten. Het is me nooit helemaal naar de zin. Maar ach, genoeg is genoeg, het gaat over delen met jullie, over een goed gevoel en tenslotte ook, inderdaad, nog nadenken hoe ik de juiste woorden vindt.

Ik wens jullie allemaal een Kerst waarin je het Licht even zult mogen aanraken in deze donkere tijd. Misschien lukt dat als je de kans krijgt even alleen te zijn en het Licht wat wij allen in ons hebben even een moment te zien. Ik heb het hier op mijn manier geprobeerd te delen. Misschien slaat het nergens op. Maar dat is het risico omdat ik mijn eigen maat met jullie wil delen en even niet wil twijfelen of ik wel pas binnen de norm van 2008.

Het is mijn wens dat deze gedachten een handje helpen naar een nieuw en groot, wijd en verspreid bewustzijn. Ik wens jullie dat allemaal voor 2009. Je wereld verandert werkelijk ten goede.

Wilma

Mannelijk en vrouwelijk, Yin en Yang

Onlangs was ik bij een lezing van Ieteke Weeda, gepensioneerd hoogleraar emancipatievraagstukken. Nooit eerder werd ik zo meegesleept door een lezing. Voor een gezelschap van 150 vrouwen (!) vertelde ze ons de uitkomsten van studies, wetenschappelijke onderzoeken en resultaten die een toekomstbeeld gaven van de wereld van de komende decennia.

Het verval van de naar mannelijke maatstaven ingerichte maatschappij en de invloed die vrouwen daarin zullen gaan spelen. Hoewel de lezing al vóór de kredietcrisis was aangekondigd, werd haar visie door de tijd ingehaald en bewezen. Het onderwerp: Hoe mannelijke en vrouwelijke krachten en eigenschappen gezamenlijk de basis gaan vormen van een nieuwe cultuur en maatschappij, die eens uit de huidige en komende crisis(sen) tevoorschijn zal komen.

Terwijl ze haar onderzoeksresultaten aan ons liet zien, verscheen op de flip-over het model van de organisatie van ons Instituut CorCaroli. Mijn beide collega's, ook op de lezing, vielen van de ene verbazing in de andere: Zie je dat? Dat doen wij ook! Wat leuk om onze spontaan en grotendeels intuïtief opgebouwde organisatie terug te zien in haar modellen. We zaten vol trots bijna naast onze stoelen.

Ieteke zet deze twee energieën naast elkaar:
Mannelijk IQ tegenover vrouwelijk EQ:
Natuurlijke autoriteit - Gelijkwaardigheid
Visie - Vertrouwen
Doelgericht, efficiënt - Procesgericht anticiperen op veranderingen
Feiten, gegevens, modellen - Intuïtie, gevoel, inspiratie
Debat - Dialoog
Besluitvaardig - Empatisch, actief luisteren
Talenten benutten - Innerlijke groei nastreven
Motiveren, delegeren - Dienen, volgen
Veelheid, onderscheiden - Eenheid, verbinden
Open mind - Open heart
Geen vooroordelen, geen sterke overtuigingen, thinking outof the box -
Respect, warmte, empathie en een 'goed gevoel' uitstralen.

Wij herkenden onze kwaliteiten, wij vrouwen die het instituut in de afgelopen 25 jaar hebben opgebouwd. We zagen dat wij gezamenlijk het evenwicht van deze twee tegenstellingen in vorm hadden gebracht. Dat juist deze combinatie ons succes was geweest en door veel mensen herkend tijdens onze activiteiten. We zagen de inhoud van ons aanbod aan opleidingen, cursussen en coaching hier terug. Maar het mooiste komt nog...

Ieteke concludeerde dat wanneer in één mens beide eigenschappen ontwikkeld werden men zou kunnen spreken van een 'androgyn' mens. Een mens in evenwicht met de mannelijke en vrouwelijke kant van het leven.

Zo ontdekten wij, dat in deze innerlijke yin en yang combinatie, in dit 'heilige' huwelijk (heilig in de betekenis van heelheid) een nieuw mens zal ontstaan. Namelijk de androgyne, spirituele mens, de SQ mens.
De mens die zijn spiritueel quocient zal vinden en vormgeven. Die zijn persoonlijke zingeving in de materie kan uitdrukken, ten dienste van het grote geheel.

Deze avond herkenden wij ook dat. Het heeft ons enthousiasme nog meer leven ingeblazen. De bevestiging dat onze passie, onze creativiteit, ons harde werken en onze zingeving precies in deze tijd past. Dat wij dit concept al jaren en jaren intuïtief en op gevoel vormgeven, zonder te weten dat er intussen ergens een professor de wetenschappelijke onderbouwing zal neerzetten.

Begrijpt u, beste lezer, dat wij (ons team), met nog meer passie ons IQ ter beschikking stellen van onze eigen groei en daardoor de uwe?

Twee boeken van Ieteke bevelen wij aan: LIEFDE in vele facetten en de Yinfactor, managers over de menselijke maat.

Wat ik nu zie als een nieuwe SQ-uitdaging?

Ik ga kleine bedrijven, jonge onderbnemers coachen en managers ondersteunen in deze nieuwe werkwijze en hoop nog zo het één en ander te kunnen betekenen voor een nieuwe spirituele samenleving in de toekomst....

puzzelstukje.....

In de wereld van de eenheid zijn we thuis en één met onze omgeving.
Als een gedachtevorm? Als een afdruk in het energieveld? Als een puzzelstukje wat een eigen vorm heeft, maar zonder de anderen nauwelihjks van betekenis is? Wie weet...

In het algemeen denken we dat we afgescheiden zijn van andere mensen. Alsof een puzzelstukje naar binnen gericht zou kunnen denken dat hij afzonderlijk bestaat van de anderen. Niet helemaal ongelijk bestaat hij inderdaad los van de anderen, maar tegelijkertijd verliest hij zijn betekenis daardoor. Om vervolgens een betekenis aan zichzelf te geven moet hij wel een ego ontwikkelen, een 'ik' gevoel, om bestaansrecht te ontlenen aan zijn aanwezigheid op deze planeet. Het belang van zijn bestaan in afgescheidenheid versluiert zijn werkelijke zingeving, wat pas naar buiten treedt wanneer hij in verbinding met de andere stukjes, het geheel mee betekenis geeft of met andere woorden, de puzzel mee vervolmaakt. Deze vervolmaking ontstaat niet wanneer het ego meent te moeten 'doen' of presteren. Het komt spontaan naar buiten als we 'zijn' die we zijn.

De illusie van het ego voorbij:
Een puzzelstukje zonder relatie met de andere stukjes, kan van geen andere betekenis zijn dan voor zijn eigen beperkte bestaan. De waarde van de samenhang kan niet naar voren komen, tenzij het puzzelstukje op zoek gaat naar datgene wat aan verlangen in hem sluimert. Een vaag gevoel van verlies kan de aanleiding zijn of ontevredenheid omdat het geluk binnen de afgescheidenheid nooit helemaal vervuld lijkt.
Het ego is namelijk angstig en bang voor pijn. Geluk aanvaarden betekent in de eindige wereld ook het accepteren van de pijn, wanneer het einde van het geluk eens in zicht zal komen.

Het verlangen naar geluk, het omarmen van geluk in dit bestaan als puzzelstukje, betekent de acceptatie van de pijn die onlosmakelijk verbonden is met het einde van datzelfde geluk.
Omdat in de afgescheidenheid alles eindigt, zal ook dit geluk eindigen en de pijn van het verlies zal ons vervolgens verder helpen op weg naar de eenheid.

Wie pijn wil vermijden, kan geen geluk toelaten. De diepte van gelukservaringen staat in directe relatie met het vermijden van pijn-risico's. Door de pijn van het altijd aanwezige verlies van het geluk te vermijden, zal de diepte van de gelukservaringe verzwakken. Zo zal de maat van het geluk verkleind worden.
Wie de maat van het geluk volledig wil te doorleven, zal de angst voor de pijn van het verlies daarvan moeten accepteren.

Het vermijden van het geluk, het vermijden van de pijn, is het vermijden van het leven.
Heelheid ontstaat in de overgave het puzzelstukje te willen zijn, wat het geheel dient.
Daar is geen angst meer alleen verbinding en het geluksgevoel 'op je plaats aangekomen te zijn'.

Wilma

Zwart, wit of salmiak?

Al sinds de verkiezingen in de States houd ik me al bezig met de bepaling wanneer iemand zwart en wit zou zijn.
Ik begrijp dat iemand zwart is als hij rechtstreeks een nazaat is van de inwoners uit b.v. Afrika.
Ik begrijp ook dat iemand wit is, als hij rechtstreeks een nazaat is van de inwoners b.v. uit Europa.

Barack Obama ( is mij meegedeeld) is een kind van een witte en een zwarte ouder.
Toch wordt hij als 'zwart' betiteld. Mijn vraag: 'Wanneer wordt iemand van gemengd ras ingedeeld bij beide rassen?'
Hij is zwart én wit en dat geldt voor veel anderen ook.
Ik vraag me af of het geen tijd wordt eens op te houden met deze scheidingen.

Lang geleden kocht ik als snoepgoed 'zwart-wit'.
Dat heette 'salmiak' en was mijn favoriet.

Ik stoor me aan deze 'zwarte' en 'witte' discussie.
Misschien kunnen we een gelijkwaardige zwarte, witte en salmiak huidskleur benoemen?
Zijn deze mensen gelijk in het voordeel.
Waar de zwarte mensen nog vaak verlangen naar een lichtere huidskleur, de witte mensen om een geheel andere reden alles in het werk stellen om donkerder te worden, hebben zij precies wat die anderen zoeken, namelijk een salmiak kleur.
En salmiak is lekker!

Ik heb bijna vervangende schaamte om dit aan de kaak te stellen.
Maar doe het toch, omdat een dergelijke indeling toch werkelijk niet meer van deze tijd is.....

Wilma

Uitreiken of afstoten?

30 oktober 2008

Deze week verwonderde ik me opnieuw over het feit dat een toenemend aantal jongeren zich aggressief gedraagt en overlast brengt aan willekeurige medemensen. Ooit waren ze anders....

Tel 13-18 jaar echteruit en je ziet lachende en huilende babies. Huilend als hun behoeften niet worden vervuld. Als warmte, een schone luier of een volle maag ontbreekt.
Lachend als hun behoeften worden vervuld en koestering, liefde en aandacht wordt gegeven.
Uitreikend omdat de naar liefde hunkerende kleine wezentjes verlangen, verlangen en verlangen.... Als het goed is blijven we verlangen als we ouder worden, tenzij....


Ergens in de jaren daarna wordt bij hen dit natuurlijke proces omgekeerd.
Het vertrouwen verdwijnt uit het systeem, wantrouwen en angst neemt die plaats in, woede en agressie ontwikkelt zich en er is geen plaats meer voor creatieve processen die je samen met anderen kunt ontwikkelen. Waardoor je kunt groeien. Als je kunt blijven vertrouwen....


Deze jongeren zijn boos, teleurgesteld en van hun werkelijke ankers losgeraakt. In plaats van het aangeboren anker van vertrouwen en aanhankelijkheid, zijn ze gekoppeld geraakt aan het valse van teleurstellingen en wantrouwen. Vol energie en behoefte aan creatieve spanning lukt het niet meer om hier een positieve wending aan te geven. De maatschappij geeft uit machteloosheid het antwoord aanpakken , de kinderen worden vervolgens met dwang en macht benaderd.


Ik geloof zeker dat het moeilijk is om in deze fase nog het goede antwoord te vinden. Het scheppen van uitdagingen lijkt mij een mogelijkheid. Oplossen van deze agressie is in feite een fase te laat.

Liever zoeken naar de vraag, wanneer wordt het mechanisme van uitreiken en verlangen omgedraaid in afscheiden en agressie? Waar in hun leven gaat het mis en wordt de omgekeerde reactie geschapen?
Het houdt mij bezig en ik besef dat dat inzicht kan verhoeden dat we het paard achter de wagen spannen op deze manier. Dat niemand er blij mee is, om ze met harde middelen te dwingen en vreugdeloos een gevecht met hen aan te gaan. Jong zijn is al moeilijk genoeg. Misschien moeten we dat eerder erkennen en ze leren te vertrouwen op iemand die hen helpt deze moeilijke jaren positief door te komen. Maar dan moeten wij wel uitdagingen scheppen waar ze blij van worden en waar ze met hart en ziel voor kunnen gaan....

Wilma

Morele economie?

19 oktober
Vandaag werd mijn aandacht getrokken door een uitzending van Buitenhof.
De vraag was: Welke veranderingen zijn nodig om een kredietcrisis zoals nu, in de toekomst te voorkomen?
Twee wetenschappelijk werkzame economen , je zou bijna zeggen van verschillend economisch ras, gaven hun visie.

De ene man (econoom-overheid) pleitte wat mij betreft voor 'meer van het zelfde'
Bij deze uitleg werd ik ongeduldig en geprikkeld. Hoezo nog meer regels? Nog meer wetten? Nog meer verstarringen om vooral elke beweging te voorkomen? Nog meer zelfzucht en angstgedrag ontkennen, wat dan vervolgens zou toenemen? Nog meer controle en nog meer macht? Ik had het gevoel in een nog meer vernauwende en doodlopende steeg terecht te komen. De situatie beheersen om fouten uit te sluiten.

De tweede man (econoom-kunst en cultuur) gaf me een warm enthousiast gevoel. Er was een nieuw derde factor nodig volgens zijn visie. Dat zette me aan het denken.
Ik zag visioenen en mogelijkheden. Een 'samenleving' die zich bewust werd door deze crisis. In deze crisis (trouwens in elke) valt een ontwikkelings- of evolutiesprong te leren. Als je achter het geheim van de oorzaak en de fout die tot de crisis leidde kunt komen, dan kun je een nieuw proces opstarten. De oude fouten kunnen tijdens het nieuwe pad transformeren.

Econoom 1 (overheid) geloofde in de macht en beheersing.
In de kern was de boodschap: Meer macht, meer beheersing en meer controle. We weten inmiddels dat macht en angst een directe relatie hebben.'

Econoom 2 (kunst en cultuur) geloofde in transformatie binnen de samenleving.
Hij signaleerde een toenemend aantal mensen die zich (diep)schamen voor de hebzucht en waaruit deze narigheid is voortgekomen. Daarin ligt een kans om te transformeren.

De menselijke psyche houdt niet van het gevoel van schuld en schaamte.
Om die reden is in deze factoren een potentieel tot transformatie en verandering aanwezig. Ieder mens heeft ook een gevoel van 'juistheid'. Een soort morele code.
Het ego, het angstige element waar wij allen ook mee leven, verduistert dit element helaas al te vaak en hebzucht wordt regerend vorst.
Naar mijn mening kan inzicht in de eigen aard, kracht en zwakheden, ons bevrijden van deze narigheid.

Als het ego zich wat meer vertrouwen in het leven kan eigenmaken,
als men wat vaker de regel hanteert dat je een ander niet moet schaden
en helemaal nooit mag ontkennen dat jouw keuzes altijd een effect hebben naar de wereld om je heen, dan zijn we al een stuk verder.

Ik zie als oplossing een modern goed en kwaad principe, dat als norm heeft de liefde voor het leven in het algemeen en de betrekkingen die wij hebben met alle medebewoners op deze planeet. 'Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet', is niet meer genoeg.
Indirect zijn de gevolgen van ons handelen door de jaren heen zo complex geworden dat we de gevolgen niet meer kunnen overzien. Dus keren we terug naar onszelf.

Het gevoel van schuld en schaamte is volgens mij de juiste toets, die bij ieder bestaat en voortdurend te raadplegen is. Je moet het wel willen voelen, maar nare gevoelens onderzoeken is lastiger dan ze onderdrukken. Bij zelfreflexie over schuld en schaamte bestaat een kans op een evolutionaire groeisprong in bewust handelen. Volgens mij bedoelde de tweede econoom dat.

De vraag die nog niet beantwoord werd is: "Hoe doen we dat dan?"
Ik kan geen andere raad geven dan: heb de moed om het gewoon en op je eigen manier te proberen als je vindt dat deze weg zinnig is en kansen biedt.
Met vallen en opstaan komen we altijd weer een stapje verder.
Ons bestaan is in principe leven en transformeren in vertrouwen...
Niet leven door macht en regeren door angsten, twijfels en onderdrukking van gemaakte fouten...

Bang voor de winter?

Vanaf vandaag zal ik met enige regelmaat vertellen hoe ik de wereld zie en hoe ik daar over denk. Bij lezingen blijkt dat sommige mensen dat best willen weten. Ik vertel graag over de visie die ik heb op het leven.
En wat is natuurlijker dan een ander te helpen met datgene waar je zelf zo enthousiast over bent?

Mijn mening is niet meer waard dan de waarde die jij eraan geeft, zoals ik ook de mijne heb.

Om het even actueel te houden: De kredietcrisis?
Ach aan alles komt een eind.
Na de zomer volgt de herfst en dan de winter.
Als je als maatschappij bang bent om de herfst te accepteren...
Als je denkt dat je met kunstgrepen al datgene wat genoeg is nog meer wilt laten zijn...
Als je daarmee de herfst en de winter van je af wilt houden, dan lukt dat misschien eventjes.
Maar niet aldoor...
Ooit lukt het niet langer...
Ergens in de loop van het jaar zal men de strijd verliezen en zal de winter onverbiddelijk toeslaan.
De eeuwige wet van opkomen-blinken-verzinken.
Zo ook met materiële goederen....
Als het verlangen verandert in hebzucht willen we het blinken niet loslaten.
In tegendeel willen we het zelfs vasthouden en vermeerderen ook nadat het 'genoeg' is bereikt.

De winter laat zich nu zien.
Na het genoeg verzamelden we lucht en illusies. Dat 'meer' heeft geen einde, het moet zomer blijven.
Laat ieder zich deze vraag eens stellen...

De overheid 'redt' het systeem.
Investeert nog meer energie (geld) om de zomer te laten voortduren.
De zeggenschap over deze energie (lees geld) ligt straks bij de politiek.
De politiek zegt wat de kiezers willen dat er gezegd wordt.
De kiezers houden niet van de winter...
Gaan we misschien naar een ijstijd toe?

Dat is het voor vandaag.
Wees niet bang voor een winter. Bij een klein vuurtje zit je warm, vertel je elkaar je verhalen en... help je elkaar de winter door....
Ik vind het wel spannend ook al snap ik dat veel mensen er bang voor zijn.
Niet nodig, gewoon de winter accepteren.
Daarom moeten we elkaar juist de winter dóór helpen.
Geen enkele reden om bang voor te zijn, als we maar durven los te laten en ons te heroriënteren op de onvermijdelijk volgende lente.
Tot de volgende keer
Wilma