Uitreiken of afstoten?

30 oktober 2008

Deze week verwonderde ik me opnieuw over het feit dat een toenemend aantal jongeren zich aggressief gedraagt en overlast brengt aan willekeurige medemensen. Ooit waren ze anders....

Tel 13-18 jaar echteruit en je ziet lachende en huilende babies. Huilend als hun behoeften niet worden vervuld. Als warmte, een schone luier of een volle maag ontbreekt.
Lachend als hun behoeften worden vervuld en koestering, liefde en aandacht wordt gegeven.
Uitreikend omdat de naar liefde hunkerende kleine wezentjes verlangen, verlangen en verlangen.... Als het goed is blijven we verlangen als we ouder worden, tenzij....


Ergens in de jaren daarna wordt bij hen dit natuurlijke proces omgekeerd.
Het vertrouwen verdwijnt uit het systeem, wantrouwen en angst neemt die plaats in, woede en agressie ontwikkelt zich en er is geen plaats meer voor creatieve processen die je samen met anderen kunt ontwikkelen. Waardoor je kunt groeien. Als je kunt blijven vertrouwen....


Deze jongeren zijn boos, teleurgesteld en van hun werkelijke ankers losgeraakt. In plaats van het aangeboren anker van vertrouwen en aanhankelijkheid, zijn ze gekoppeld geraakt aan het valse van teleurstellingen en wantrouwen. Vol energie en behoefte aan creatieve spanning lukt het niet meer om hier een positieve wending aan te geven. De maatschappij geeft uit machteloosheid het antwoord aanpakken , de kinderen worden vervolgens met dwang en macht benaderd.


Ik geloof zeker dat het moeilijk is om in deze fase nog het goede antwoord te vinden. Het scheppen van uitdagingen lijkt mij een mogelijkheid. Oplossen van deze agressie is in feite een fase te laat.

Liever zoeken naar de vraag, wanneer wordt het mechanisme van uitreiken en verlangen omgedraaid in afscheiden en agressie? Waar in hun leven gaat het mis en wordt de omgekeerde reactie geschapen?
Het houdt mij bezig en ik besef dat dat inzicht kan verhoeden dat we het paard achter de wagen spannen op deze manier. Dat niemand er blij mee is, om ze met harde middelen te dwingen en vreugdeloos een gevecht met hen aan te gaan. Jong zijn is al moeilijk genoeg. Misschien moeten we dat eerder erkennen en ze leren te vertrouwen op iemand die hen helpt deze moeilijke jaren positief door te komen. Maar dan moeten wij wel uitdagingen scheppen waar ze blij van worden en waar ze met hart en ziel voor kunnen gaan....

Wilma

Morele economie?

19 oktober
Vandaag werd mijn aandacht getrokken door een uitzending van Buitenhof.
De vraag was: Welke veranderingen zijn nodig om een kredietcrisis zoals nu, in de toekomst te voorkomen?
Twee wetenschappelijk werkzame economen , je zou bijna zeggen van verschillend economisch ras, gaven hun visie.

De ene man (econoom-overheid) pleitte wat mij betreft voor 'meer van het zelfde'
Bij deze uitleg werd ik ongeduldig en geprikkeld. Hoezo nog meer regels? Nog meer wetten? Nog meer verstarringen om vooral elke beweging te voorkomen? Nog meer zelfzucht en angstgedrag ontkennen, wat dan vervolgens zou toenemen? Nog meer controle en nog meer macht? Ik had het gevoel in een nog meer vernauwende en doodlopende steeg terecht te komen. De situatie beheersen om fouten uit te sluiten.

De tweede man (econoom-kunst en cultuur) gaf me een warm enthousiast gevoel. Er was een nieuw derde factor nodig volgens zijn visie. Dat zette me aan het denken.
Ik zag visioenen en mogelijkheden. Een 'samenleving' die zich bewust werd door deze crisis. In deze crisis (trouwens in elke) valt een ontwikkelings- of evolutiesprong te leren. Als je achter het geheim van de oorzaak en de fout die tot de crisis leidde kunt komen, dan kun je een nieuw proces opstarten. De oude fouten kunnen tijdens het nieuwe pad transformeren.

Econoom 1 (overheid) geloofde in de macht en beheersing.
In de kern was de boodschap: Meer macht, meer beheersing en meer controle. We weten inmiddels dat macht en angst een directe relatie hebben.'

Econoom 2 (kunst en cultuur) geloofde in transformatie binnen de samenleving.
Hij signaleerde een toenemend aantal mensen die zich (diep)schamen voor de hebzucht en waaruit deze narigheid is voortgekomen. Daarin ligt een kans om te transformeren.

De menselijke psyche houdt niet van het gevoel van schuld en schaamte.
Om die reden is in deze factoren een potentieel tot transformatie en verandering aanwezig. Ieder mens heeft ook een gevoel van 'juistheid'. Een soort morele code.
Het ego, het angstige element waar wij allen ook mee leven, verduistert dit element helaas al te vaak en hebzucht wordt regerend vorst.
Naar mijn mening kan inzicht in de eigen aard, kracht en zwakheden, ons bevrijden van deze narigheid.

Als het ego zich wat meer vertrouwen in het leven kan eigenmaken,
als men wat vaker de regel hanteert dat je een ander niet moet schaden
en helemaal nooit mag ontkennen dat jouw keuzes altijd een effect hebben naar de wereld om je heen, dan zijn we al een stuk verder.

Ik zie als oplossing een modern goed en kwaad principe, dat als norm heeft de liefde voor het leven in het algemeen en de betrekkingen die wij hebben met alle medebewoners op deze planeet. 'Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet', is niet meer genoeg.
Indirect zijn de gevolgen van ons handelen door de jaren heen zo complex geworden dat we de gevolgen niet meer kunnen overzien. Dus keren we terug naar onszelf.

Het gevoel van schuld en schaamte is volgens mij de juiste toets, die bij ieder bestaat en voortdurend te raadplegen is. Je moet het wel willen voelen, maar nare gevoelens onderzoeken is lastiger dan ze onderdrukken. Bij zelfreflexie over schuld en schaamte bestaat een kans op een evolutionaire groeisprong in bewust handelen. Volgens mij bedoelde de tweede econoom dat.

De vraag die nog niet beantwoord werd is: "Hoe doen we dat dan?"
Ik kan geen andere raad geven dan: heb de moed om het gewoon en op je eigen manier te proberen als je vindt dat deze weg zinnig is en kansen biedt.
Met vallen en opstaan komen we altijd weer een stapje verder.
Ons bestaan is in principe leven en transformeren in vertrouwen...
Niet leven door macht en regeren door angsten, twijfels en onderdrukking van gemaakte fouten...

Bang voor de winter?

Vanaf vandaag zal ik met enige regelmaat vertellen hoe ik de wereld zie en hoe ik daar over denk. Bij lezingen blijkt dat sommige mensen dat best willen weten. Ik vertel graag over de visie die ik heb op het leven.
En wat is natuurlijker dan een ander te helpen met datgene waar je zelf zo enthousiast over bent?

Mijn mening is niet meer waard dan de waarde die jij eraan geeft, zoals ik ook de mijne heb.

Om het even actueel te houden: De kredietcrisis?
Ach aan alles komt een eind.
Na de zomer volgt de herfst en dan de winter.
Als je als maatschappij bang bent om de herfst te accepteren...
Als je denkt dat je met kunstgrepen al datgene wat genoeg is nog meer wilt laten zijn...
Als je daarmee de herfst en de winter van je af wilt houden, dan lukt dat misschien eventjes.
Maar niet aldoor...
Ooit lukt het niet langer...
Ergens in de loop van het jaar zal men de strijd verliezen en zal de winter onverbiddelijk toeslaan.
De eeuwige wet van opkomen-blinken-verzinken.
Zo ook met materiële goederen....
Als het verlangen verandert in hebzucht willen we het blinken niet loslaten.
In tegendeel willen we het zelfs vasthouden en vermeerderen ook nadat het 'genoeg' is bereikt.

De winter laat zich nu zien.
Na het genoeg verzamelden we lucht en illusies. Dat 'meer' heeft geen einde, het moet zomer blijven.
Laat ieder zich deze vraag eens stellen...

De overheid 'redt' het systeem.
Investeert nog meer energie (geld) om de zomer te laten voortduren.
De zeggenschap over deze energie (lees geld) ligt straks bij de politiek.
De politiek zegt wat de kiezers willen dat er gezegd wordt.
De kiezers houden niet van de winter...
Gaan we misschien naar een ijstijd toe?

Dat is het voor vandaag.
Wees niet bang voor een winter. Bij een klein vuurtje zit je warm, vertel je elkaar je verhalen en... help je elkaar de winter door....
Ik vind het wel spannend ook al snap ik dat veel mensen er bang voor zijn.
Niet nodig, gewoon de winter accepteren.
Daarom moeten we elkaar juist de winter dóór helpen.
Geen enkele reden om bang voor te zijn, als we maar durven los te laten en ons te heroriënteren op de onvermijdelijk volgende lente.
Tot de volgende keer
Wilma