Uitreiken of afstoten?

30 oktober 2008

Deze week verwonderde ik me opnieuw over het feit dat een toenemend aantal jongeren zich aggressief gedraagt en overlast brengt aan willekeurige medemensen. Ooit waren ze anders....

Tel 13-18 jaar echteruit en je ziet lachende en huilende babies. Huilend als hun behoeften niet worden vervuld. Als warmte, een schone luier of een volle maag ontbreekt.
Lachend als hun behoeften worden vervuld en koestering, liefde en aandacht wordt gegeven.
Uitreikend omdat de naar liefde hunkerende kleine wezentjes verlangen, verlangen en verlangen.... Als het goed is blijven we verlangen als we ouder worden, tenzij....


Ergens in de jaren daarna wordt bij hen dit natuurlijke proces omgekeerd.
Het vertrouwen verdwijnt uit het systeem, wantrouwen en angst neemt die plaats in, woede en agressie ontwikkelt zich en er is geen plaats meer voor creatieve processen die je samen met anderen kunt ontwikkelen. Waardoor je kunt groeien. Als je kunt blijven vertrouwen....


Deze jongeren zijn boos, teleurgesteld en van hun werkelijke ankers losgeraakt. In plaats van het aangeboren anker van vertrouwen en aanhankelijkheid, zijn ze gekoppeld geraakt aan het valse van teleurstellingen en wantrouwen. Vol energie en behoefte aan creatieve spanning lukt het niet meer om hier een positieve wending aan te geven. De maatschappij geeft uit machteloosheid het antwoord aanpakken , de kinderen worden vervolgens met dwang en macht benaderd.


Ik geloof zeker dat het moeilijk is om in deze fase nog het goede antwoord te vinden. Het scheppen van uitdagingen lijkt mij een mogelijkheid. Oplossen van deze agressie is in feite een fase te laat.

Liever zoeken naar de vraag, wanneer wordt het mechanisme van uitreiken en verlangen omgedraaid in afscheiden en agressie? Waar in hun leven gaat het mis en wordt de omgekeerde reactie geschapen?
Het houdt mij bezig en ik besef dat dat inzicht kan verhoeden dat we het paard achter de wagen spannen op deze manier. Dat niemand er blij mee is, om ze met harde middelen te dwingen en vreugdeloos een gevecht met hen aan te gaan. Jong zijn is al moeilijk genoeg. Misschien moeten we dat eerder erkennen en ze leren te vertrouwen op iemand die hen helpt deze moeilijke jaren positief door te komen. Maar dan moeten wij wel uitdagingen scheppen waar ze blij van worden en waar ze met hart en ziel voor kunnen gaan....

Wilma