Bang voor de winter?

Vanaf vandaag zal ik met enige regelmaat vertellen hoe ik de wereld zie en hoe ik daar over denk. Bij lezingen blijkt dat sommige mensen dat best willen weten. Ik vertel graag over de visie die ik heb op het leven.
En wat is natuurlijker dan een ander te helpen met datgene waar je zelf zo enthousiast over bent?

Mijn mening is niet meer waard dan de waarde die jij eraan geeft, zoals ik ook de mijne heb.

Om het even actueel te houden: De kredietcrisis?
Ach aan alles komt een eind.
Na de zomer volgt de herfst en dan de winter.
Als je als maatschappij bang bent om de herfst te accepteren...
Als je denkt dat je met kunstgrepen al datgene wat genoeg is nog meer wilt laten zijn...
Als je daarmee de herfst en de winter van je af wilt houden, dan lukt dat misschien eventjes.
Maar niet aldoor...
Ooit lukt het niet langer...
Ergens in de loop van het jaar zal men de strijd verliezen en zal de winter onverbiddelijk toeslaan.
De eeuwige wet van opkomen-blinken-verzinken.
Zo ook met materiële goederen....
Als het verlangen verandert in hebzucht willen we het blinken niet loslaten.
In tegendeel willen we het zelfs vasthouden en vermeerderen ook nadat het 'genoeg' is bereikt.

De winter laat zich nu zien.
Na het genoeg verzamelden we lucht en illusies. Dat 'meer' heeft geen einde, het moet zomer blijven.
Laat ieder zich deze vraag eens stellen...

De overheid 'redt' het systeem.
Investeert nog meer energie (geld) om de zomer te laten voortduren.
De zeggenschap over deze energie (lees geld) ligt straks bij de politiek.
De politiek zegt wat de kiezers willen dat er gezegd wordt.
De kiezers houden niet van de winter...
Gaan we misschien naar een ijstijd toe?

Dat is het voor vandaag.
Wees niet bang voor een winter. Bij een klein vuurtje zit je warm, vertel je elkaar je verhalen en... help je elkaar de winter door....
Ik vind het wel spannend ook al snap ik dat veel mensen er bang voor zijn.
Niet nodig, gewoon de winter accepteren.
Daarom moeten we elkaar juist de winter dóór helpen.
Geen enkele reden om bang voor te zijn, als we maar durven los te laten en ons te heroriënteren op de onvermijdelijk volgende lente.
Tot de volgende keer
Wilma