puzzelstukje.....

In de wereld van de eenheid zijn we thuis en één met onze omgeving.
Als een gedachtevorm? Als een afdruk in het energieveld? Als een puzzelstukje wat een eigen vorm heeft, maar zonder de anderen nauwelihjks van betekenis is? Wie weet...

In het algemeen denken we dat we afgescheiden zijn van andere mensen. Alsof een puzzelstukje naar binnen gericht zou kunnen denken dat hij afzonderlijk bestaat van de anderen. Niet helemaal ongelijk bestaat hij inderdaad los van de anderen, maar tegelijkertijd verliest hij zijn betekenis daardoor. Om vervolgens een betekenis aan zichzelf te geven moet hij wel een ego ontwikkelen, een 'ik' gevoel, om bestaansrecht te ontlenen aan zijn aanwezigheid op deze planeet. Het belang van zijn bestaan in afgescheidenheid versluiert zijn werkelijke zingeving, wat pas naar buiten treedt wanneer hij in verbinding met de andere stukjes, het geheel mee betekenis geeft of met andere woorden, de puzzel mee vervolmaakt. Deze vervolmaking ontstaat niet wanneer het ego meent te moeten 'doen' of presteren. Het komt spontaan naar buiten als we 'zijn' die we zijn.

De illusie van het ego voorbij:
Een puzzelstukje zonder relatie met de andere stukjes, kan van geen andere betekenis zijn dan voor zijn eigen beperkte bestaan. De waarde van de samenhang kan niet naar voren komen, tenzij het puzzelstukje op zoek gaat naar datgene wat aan verlangen in hem sluimert. Een vaag gevoel van verlies kan de aanleiding zijn of ontevredenheid omdat het geluk binnen de afgescheidenheid nooit helemaal vervuld lijkt.
Het ego is namelijk angstig en bang voor pijn. Geluk aanvaarden betekent in de eindige wereld ook het accepteren van de pijn, wanneer het einde van het geluk eens in zicht zal komen.

Het verlangen naar geluk, het omarmen van geluk in dit bestaan als puzzelstukje, betekent de acceptatie van de pijn die onlosmakelijk verbonden is met het einde van datzelfde geluk.
Omdat in de afgescheidenheid alles eindigt, zal ook dit geluk eindigen en de pijn van het verlies zal ons vervolgens verder helpen op weg naar de eenheid.

Wie pijn wil vermijden, kan geen geluk toelaten. De diepte van gelukservaringen staat in directe relatie met het vermijden van pijn-risico's. Door de pijn van het altijd aanwezige verlies van het geluk te vermijden, zal de diepte van de gelukservaringe verzwakken. Zo zal de maat van het geluk verkleind worden.
Wie de maat van het geluk volledig wil te doorleven, zal de angst voor de pijn van het verlies daarvan moeten accepteren.

Het vermijden van het geluk, het vermijden van de pijn, is het vermijden van het leven.
Heelheid ontstaat in de overgave het puzzelstukje te willen zijn, wat het geheel dient.
Daar is geen angst meer alleen verbinding en het geluksgevoel 'op je plaats aangekomen te zijn'.

Wilma