Posts
In augustus 2009 zal ik er een merkwaardige maatschappelijke status bezit van me nemen.
Ongevraagd en onherroepelijk ga ik kortingpasjes en alle mogelijke voordelen aangeboden krijgen. Als ik met de trein reis mag er met korting reizen en een begeleider mag mee. Voel ik me nu oud of belangrijk? Nou ja, voor beide categorieën geldt dit voorrecht.
Ook heb ik al bericht ontvangen dat ik wordt verondersteld op te houden met werken en dat ik iets van ongeveer € 950,- p.m. op mijn bankrekening ga ontvangen. Het eindstation van de vermoeide werkende Nederlander?
Ook hoor ik dat ik eigenlijk nog 2 jaar zou moeten doorwerken.
Wie het nog weet mag het zeggen....
Maar ja, het klopt, ik wordt 65 jaar oud op 18 augustus 2009.
Onlangs nam ik als beoordelende docent deel aan het eindexamen van het vierde jaar van de Opleiding Spiritueel Coach.
Op het Instituut voor Welzijn Corcaroli, waarvan ik inititiator en nog inspirerend leider ben, wordt het laatste jaar van deze opleiding afgesloten met een volwassen workshop, klaar om de maatschappij aan te bieden.
Eén van de studenten liet osn deelnemen aan een bewustzijnsoefening met de laatste jaars studenten en enkele genodigden.
Thema: Vrijheid. De introductie betrof een uitleg over het begrip 'tijd'. Dat 'tijd' niet bestaat, maar een illusie is van ons zelf, kunnen we begrijpen als we beseffen dat er alleen maar een ondeelbaar 'nu' moment is. Dat in dat ondeelbare tijdloze moment onze hersenen zich vullen met gedachten over het verleden die we vervolgens veelal in de toekomst projecteren. Hierdoor ontstaat de illusie heden-verleden-toekomst, dus 'tijd'.
Als oefening gaf deze studente ons een blanko boekrol, een vorm die ze eens had gedroomd en in de droom destijds zelf had ingevuld. Ons werd gevraagd op deze blanko rol aan de linkerkant ons verleden op enigerlei wijze neer te zetten. Daarna hetzelfde met de rechterkant waar ze ons de toekomst liet vormgeven.
Iedereen ging ijverig aan de gang, de pennen krasten en tikten de punten op de letters. Het lukte mij niet de woorden te vinden. Het waren er teveel en ze leken samengesmolten te zijn tot figuren en symbolen. Ik begon met bliksemflitsen die de pijnlijke pijlen voorstelden die in mijn verleden ook mij geraakt hadden. Toen ik genoeg paarse pijlen had getekend realiseerde ik me dat er een even groot lichtend hart had bestaan in deze zelfde periode. Dat tekende ik er doorheen in een heldere gele kleur.
Evenwicht, licht en donker, pijn en liefde. Er was een beeld ontstaan, zonder woorden maar ongeëvenaard juist en evenwichtig. De pijn als deel van de liefde.
Aan de rechterkant ontstond het probleem. Er viel nu weinig in de toekomst te projecteren, met een in één enkel symbool weergegeven voorbij verleden. In zachte rust tekende ik een ronde half cirkelvormige lijn in de kleur van de pijlen, donkerpaars. De laatste grensovergang, in de kleur van het lijden. `
Daar voorbij, aan de holle kant van de bolling, tekende ik geel licht, de kleur van het hart van de linker kant van de rol, her verleden. Toen realiseerde ik me dat ik in die lijn 2 openslaande deuren wilde tekenen die op een kier stonden. Het licht scheen er doorheen naar me toe.
Ik besefte op dat moment dat ik in mijn 'tijdlijn' in een nieuwe fase was aangekomen. De details, de ervaringen, de gebeurtenissen waren samengevloeid in één symbool.
Daardoor werd het onmogelijk om iets anders dan een symbool in de toekomst te projecteren. Het symbool van loslaten en afscheid nemen.
Toen ik mijn rol toelichtte aan de groep mensen, drong het tot me door dat ik ambivalent reageerde op deze waarheid. De sprong die mijn geest daar maakte en de dagelijkse rim-ram oversteeg liet me helder de waarheid zien. De "nog niet aan de orde" toekomst van de tot nu toe meer of minder "jonge dagen", was kraakhelder en onverbiddelijk scherp een nieuwe waarheid geworden van de naderende 'oude dag'.
Er overmeesterde mij een intens gevoel van melancholie. Van 'het is klaar, je mag terugkijken, je kunt tevreden zijn, het was goed en volmaakt'. Tegelijkertijd beleefde ik een diep gevoel van verdriet. In mijzelf huilde ik: "Ik wil nog geen afscheid nemen!" Even later liepen de tranen mij over de wangen. Deze veelbelovende mensen, vol enthousiasme om hun talenten in te zetten en een persoonlijke bijdrage te leveren aan het welzijn van de mensheid. Hoe zou ik dat alles kunnen missen? Het werk wat mijn hart heeft? Ik houd van het leven en van deze mensen. Ik houd van mijn leven.....
Zo balanceerde ik op de vredige afgeronde terugblik en de pijn van het afscheid wat zich op eniger tijd, misschien toch nog ongewenst en geheel onverwachts, zal aandienen. Het duurde enige tijd voor ik mijn balans had hersteld opgenomen in deze nieuwe beleving. Ik voelde me ondanks alles gezegend en stil.
Ik dacht terug aan de "65-jaren maatschappelijke lariekoek", vol met tegenstrijdigheden.
Gratis producten tegenover langer doorwerken. Verzet van de één die wil stoppen en verzet van die ánder die door wil met zijn activiteiten en niet wil stoppen. Oud worden met lichamelijke lastigheidjes en alle 'leuke dingen doen' waar we vroeger geen kans voor hadden of wilden hebben? Gaat het daarom?
Mij is het nu allemaal best. Ik ga deze jaren gebruiken om door te werken, maar dan op het veld van bewustzijn en wijsheid. De studie van de innerlijke wereld van in ieder geval één mens, Wilma. Waar anders zou het leven voor bedoeld zijn, dan om bewustzijn toe te voegen aan het geheel?
Dat geeft me de rust om in te zien dat de eeuwige energiebron, die het Leven schept via alles wat leeft (en mede door mijn werk) altijd de moeite waard zal zijn.
Voor ieder die deze planeet een tijdje heeft bewoond.
Dat verdient in ieder geval: Nog vele jaren!
Dank voor het delen van deze gedachten.
Wilma Post.
meer over mijn geesteskind: http://www.corcaroli.nl/
Ongevraagd en onherroepelijk ga ik kortingpasjes en alle mogelijke voordelen aangeboden krijgen. Als ik met de trein reis mag er met korting reizen en een begeleider mag mee. Voel ik me nu oud of belangrijk? Nou ja, voor beide categorieën geldt dit voorrecht.
Ook heb ik al bericht ontvangen dat ik wordt verondersteld op te houden met werken en dat ik iets van ongeveer € 950,- p.m. op mijn bankrekening ga ontvangen. Het eindstation van de vermoeide werkende Nederlander?
Ook hoor ik dat ik eigenlijk nog 2 jaar zou moeten doorwerken.
Wie het nog weet mag het zeggen....
Maar ja, het klopt, ik wordt 65 jaar oud op 18 augustus 2009.
Onlangs nam ik als beoordelende docent deel aan het eindexamen van het vierde jaar van de Opleiding Spiritueel Coach.
Op het Instituut voor Welzijn Corcaroli, waarvan ik inititiator en nog inspirerend leider ben, wordt het laatste jaar van deze opleiding afgesloten met een volwassen workshop, klaar om de maatschappij aan te bieden.
Eén van de studenten liet osn deelnemen aan een bewustzijnsoefening met de laatste jaars studenten en enkele genodigden.
Thema: Vrijheid. De introductie betrof een uitleg over het begrip 'tijd'. Dat 'tijd' niet bestaat, maar een illusie is van ons zelf, kunnen we begrijpen als we beseffen dat er alleen maar een ondeelbaar 'nu' moment is. Dat in dat ondeelbare tijdloze moment onze hersenen zich vullen met gedachten over het verleden die we vervolgens veelal in de toekomst projecteren. Hierdoor ontstaat de illusie heden-verleden-toekomst, dus 'tijd'.
Als oefening gaf deze studente ons een blanko boekrol, een vorm die ze eens had gedroomd en in de droom destijds zelf had ingevuld. Ons werd gevraagd op deze blanko rol aan de linkerkant ons verleden op enigerlei wijze neer te zetten. Daarna hetzelfde met de rechterkant waar ze ons de toekomst liet vormgeven.
Iedereen ging ijverig aan de gang, de pennen krasten en tikten de punten op de letters. Het lukte mij niet de woorden te vinden. Het waren er teveel en ze leken samengesmolten te zijn tot figuren en symbolen. Ik begon met bliksemflitsen die de pijnlijke pijlen voorstelden die in mijn verleden ook mij geraakt hadden. Toen ik genoeg paarse pijlen had getekend realiseerde ik me dat er een even groot lichtend hart had bestaan in deze zelfde periode. Dat tekende ik er doorheen in een heldere gele kleur.
Evenwicht, licht en donker, pijn en liefde. Er was een beeld ontstaan, zonder woorden maar ongeëvenaard juist en evenwichtig. De pijn als deel van de liefde.
Aan de rechterkant ontstond het probleem. Er viel nu weinig in de toekomst te projecteren, met een in één enkel symbool weergegeven voorbij verleden. In zachte rust tekende ik een ronde half cirkelvormige lijn in de kleur van de pijlen, donkerpaars. De laatste grensovergang, in de kleur van het lijden. `
Daar voorbij, aan de holle kant van de bolling, tekende ik geel licht, de kleur van het hart van de linker kant van de rol, her verleden. Toen realiseerde ik me dat ik in die lijn 2 openslaande deuren wilde tekenen die op een kier stonden. Het licht scheen er doorheen naar me toe.
Ik besefte op dat moment dat ik in mijn 'tijdlijn' in een nieuwe fase was aangekomen. De details, de ervaringen, de gebeurtenissen waren samengevloeid in één symbool.
Daardoor werd het onmogelijk om iets anders dan een symbool in de toekomst te projecteren. Het symbool van loslaten en afscheid nemen.
Toen ik mijn rol toelichtte aan de groep mensen, drong het tot me door dat ik ambivalent reageerde op deze waarheid. De sprong die mijn geest daar maakte en de dagelijkse rim-ram oversteeg liet me helder de waarheid zien. De "nog niet aan de orde" toekomst van de tot nu toe meer of minder "jonge dagen", was kraakhelder en onverbiddelijk scherp een nieuwe waarheid geworden van de naderende 'oude dag'.
Er overmeesterde mij een intens gevoel van melancholie. Van 'het is klaar, je mag terugkijken, je kunt tevreden zijn, het was goed en volmaakt'. Tegelijkertijd beleefde ik een diep gevoel van verdriet. In mijzelf huilde ik: "Ik wil nog geen afscheid nemen!" Even later liepen de tranen mij over de wangen. Deze veelbelovende mensen, vol enthousiasme om hun talenten in te zetten en een persoonlijke bijdrage te leveren aan het welzijn van de mensheid. Hoe zou ik dat alles kunnen missen? Het werk wat mijn hart heeft? Ik houd van het leven en van deze mensen. Ik houd van mijn leven.....
Zo balanceerde ik op de vredige afgeronde terugblik en de pijn van het afscheid wat zich op eniger tijd, misschien toch nog ongewenst en geheel onverwachts, zal aandienen. Het duurde enige tijd voor ik mijn balans had hersteld opgenomen in deze nieuwe beleving. Ik voelde me ondanks alles gezegend en stil.
Ik dacht terug aan de "65-jaren maatschappelijke lariekoek", vol met tegenstrijdigheden.
Gratis producten tegenover langer doorwerken. Verzet van de één die wil stoppen en verzet van die ánder die door wil met zijn activiteiten en niet wil stoppen. Oud worden met lichamelijke lastigheidjes en alle 'leuke dingen doen' waar we vroeger geen kans voor hadden of wilden hebben? Gaat het daarom?
Mij is het nu allemaal best. Ik ga deze jaren gebruiken om door te werken, maar dan op het veld van bewustzijn en wijsheid. De studie van de innerlijke wereld van in ieder geval één mens, Wilma. Waar anders zou het leven voor bedoeld zijn, dan om bewustzijn toe te voegen aan het geheel?
Dat geeft me de rust om in te zien dat de eeuwige energiebron, die het Leven schept via alles wat leeft (en mede door mijn werk) altijd de moeite waard zal zijn.
Voor ieder die deze planeet een tijdje heeft bewoond.
Dat verdient in ieder geval: Nog vele jaren!
Dank voor het delen van deze gedachten.
Wilma Post.
meer over mijn geesteskind: http://www.corcaroli.nl/
Geen opmerkingen:
Een reactie posten