Winterse gedachten op Kerst 2009

Eerste Kerstdag 2009

Buiten giet het van de regen, terwijl je zou verwachten dat het een flinke vorst zou zijn in de bergen. De wintersportvakantie pauzeert.

Deze onderbreking valt samen met mijn pijnlijke lichaam wat is gekomen door een harde val gisteren. Daarbij nog verstoorde darmen en een lichte hoofdpijn. Ik kan de signalen van 'nu rust!' niet langer negeren om niet nog meer onheil over me af te roepen. Mijn twee vrienden vonden het toch de moeite waard om zich naar de ski-pistes te begeven, regen en wind trotserend. Ze voelden zich onrustig... 'Ik wil wat doen'. Dat gevoel moet wel heftig zijn als je vrijwillig de storm en regen ingaat om op ski's nat te worden of, met een beetje geluk, boven de sneeuwgrens in een storm met nauwelijks zicht de elementen te trotseren. Maar het zijn de echte diehards die doorzetten en ik heb makkelijk praten met een pijnlijke linkerkant, ontregelde darmen en een warme plek binnen achter de pc.

Ik wil ook wat doen, anders had ik wel languit op de bank mijn Paolo Coelho's Voettocht naar Santiago kunnen uitlezen. In mij is ook onrust en die gaat over het bestaan zelf en mijn rol daarin. De verwarring die vaak bezit van me neemt omdat er zich zoveel aan mij voordoet wat me uitdaagt. Vaak vertel ik anderen dat deze aarde de grootste speeltuin is die je je maar kunt wensen. Ik kijk er graag zo naar, omdat de mogelijkheden voor creatief spel en uitdagingen oneindig zijn. Wat is er boeiender dan een nooit eindigende stroom van ideeën en mogelijkheden? Een wereld waarin elke nieuwe ontwikkeling automatisch leidt naar een volgende nieuwe! Maar ook een wereld waarin een stiltepunt te vinden is.

Een stiltepunt van dezelfde kracht en schoonheid maar met een tegengestelde dynamiek. Toch is dit niet waar. Ik stel vast dat de veelheid van bewegingen naar buiten, overeenkomen met een even grote dynamiek naar de stilte binnenin. Probeer deze tegenstelling maar eens met je rationele doordeweekse verstand te begrijpen en bedenk maar hoe stilte en creatieve chaos hetzelfde zijn.

Toch is dit een 'vorm' die zich in mijn innerlijke wereld toont of moet ik zeggen het is een dynamiek die zich in mijn innerlijke wereld vormt? In termen van woorden, verklaringen en gedachten past dit wonderlijke waarnemen niet. Het is wat het is en je loopt onmiddellijk vast als je het wilt uitleggen, terwijl intussen in mijzelf de behoefte om dat juist wel te doen erg nadrukkelijk aanwezig is.

En zo wordt op deze manier opnieuw de polariteit van deze wereld opnieuw de bron van creatieve ontwikkelingen. De weg omvanaf de grootste tegenstellingen, in dit geval stilte en dynamiek te bewegen naar de eenheid waar stilte en dynamiek samenvallen in dynamische stilte of stille dynamiek. Daar vinden we het pad waarlangs de creativiteit in ons beweegt, zich ontwikkelt en zich bloot geeft. Als ik onrustig word, dan weet ik weer hoe laat het is. Dan wil iets in mij weer woorden geven aan de onmogelijke situatie om onbenoembaarheid te benoemen in woorden. Dan 'luister' ik maar weer en ga achter mijn pc zitten om maar weer een zoveelste poging te wagen.

Ooit ervoer ik de eenheid van de tegenstellingen verdriet en dankbaarheid. Ik werd het centrum waar 'verdrietige dankbaarheid' zich aan mij toonde in een ervaring. Mijn verbazing dat dit geluksgevoel, wat uit deze twee componenten bestond, werkelijkheid was ben ik nooit vergeten. Later besefte ik dat dit geluksgevoel wel te maken moest hebben met deze merkwaardige samenvloeiing van tegenstellingen. Ik zie nu in dat geluk niets te maken heeft met het kopen van spullen en luxe. Ook niet met het uitbannen, vluchten voor- of vermijden van pijn en verdriet. Nee, het toelaten, het integreren, het identificeren met dit deel van jezelf, je pijn en verdriet, is de sleutel waar we allen naar zoeken, maar zo weinig kunnen vinden. Dat geluk pas dan kan komen, als de tegenstellingen van gewenst en ongewenst worden opgeheven en kunnen samenvallen in een eenheid. De mythe van een griekse godin schiet me te binnen. Zij houdt elke nacht de zoon van een koningin in het vuur. Als de moeder dat ontdekt verhindert ze dat haar zoon nog verder deze pijn moet verdragen en redt hem uit haar handen. Dan zegt de godin dat deze vorm van liefde voor haar zoon, hem zal verhinderen de goddelijke kant te integreren die hij ook in zich draagt...

Wat ik wil zeggen is dat in al deze woorden een pad zichtbaar is. Een weg die een mens zonder enige ontkenning van wat dan ook van hemzelf kan ontdekken. Een weg die geen intellect, studie, carriére of rijkdom vraagt.

Het pad van de eenheidsbeleving, terwijl je onderweg bent in een gebroken wereld, is universeel en voor ieder bestaand. Wanneer de pijn en de liefde samenvallen ontdekken wij wie we zijn, godenkinderen. Juist de polariteitsbeleving binnen deze vormenwereld geeft ons die kans. Misschien is dat juist wel een van de belangrijkste ontdekkingen die we in dit leven kunnen doen. Een van de redenen waarom we deze reis maken. Om te leren hoe dit mechanisme werkt. Dit inzicht heeft mij dat wel geleerd en de vele pijnlijke ervaringen in mijn leven een plaats en betekenis gegeven.

Inmiddels is de regen voorbij en sneeuwt het buiten...