Ik ben nogal een nuchter type en sta niet zo erg open voor 'niet stoffelijke zaken".
Voorzover ik ze zelf meemaak sta ik er meer voor open, want wie kan ontkennen wat hem of haar zélf overkomt?
Mijn hoofd houdt zich op momenten dat ik in een eigen ervaring terecht kom, voortdurend scherp met het vinden van een doodnormale rationele verklaring. Kom ik er niet uit, dan gaat dit voorval (na de gebruikelijke overweging- en nadenktijd) in een kastje in mijn binnenwereld waarop de deur het etiketje 'wonderen' die (nog) niet verklaard zijn, staat.
Soms komt er veel later een rationele verklaring opduiken en kan ik het 'wonder' alsnog een plekje geven in dit vraagtekenkastje met de passende naam. Soms blijven de wonderen bestaan en worden ze gaandeweg deel van een acceptatieproces waarna ze tot rust komen en geintegreerd zijn in mijn werkelijkheid.
Wat mij gisteren overkwam maakte het deurtje 'wonderen' weer open en haalde een gebeurtenis op de tv. tevoorschijn. Char heeft een uitzening gehad met de broer van Pim Fortuyn. Achter de schermen hoor je een glas stuk vallen.
Char: 'Kijk zo boos is Pim. Die doet dat".
Ik haal nuchter mijn schouders op en zie het wel... Omdat ik ook iemand ben die voortdurend roept: "Je weet maar nooit", waardoor ik een naïef imago heb, gaat ook dit beeld in het vraagtekenkastje.
Gisteren, terwijl ik in de zit kamer een kopje koffie drink met een paar vriendinnen, horen we plotseling een knal en glasstukjes rinkelend op de grond vallen. Geschrokken lopen we naar het aanrecht en zien dat er een glas gexplodeerd' is en allemaal kleine stukjes op het aanrecht en op de grond zijn gevallen. Onmiddellijk komt Char terug in mijn gedachten en vecht mijn geest. Enerzijds zoek ik krampachtig een verstandige rationele verklaring terwijl de beelden van Char mijn magische kant tevoorschijn haalt. Het eerste is een koude gedachten-opeenvolging, maar de tweede mogelijkheid is veel leuker en spannender. Een geest die me wat wil vertellen? Elke van mijn vriendinnen heeft een eigen meestal irrationele verklaring of zwijgen veelbetekend.
Het houdt me kennelijk nog bezig, want ook nu, een dag later, denk ik er nog over en vraag ik me af dit eens op te schrijven in mijn weblog. Zal ik het Internet eens afspeuren en kijken wat er wetenschappelijk bekend is over ontploffend glaswerk? Maar ook twijfel ik over een andere mogelijkheid. Meer dan 25 jaar geleden ben ik een sierraad gaan dragen van een geliefd persoon en heb dat bewust nooit afgedaan. Gisteren viel op de grond, een oogje stond open. Ik vergat het weg te brengen om het te laten repareren. Later op de dag ontplofte het glas.
Het is interessant te zien hoe we allemaal onze eigen werkelijkheid maken en toch ook gevoelig zijn voor spannende en emotionele verklaringen. Ik zal dan toch maar naar de juwelier gaan maar ook beslist het internet afspeuren....
Zo blijven we wakker en levend denk ik maar zo....
Voorzover ik ze zelf meemaak sta ik er meer voor open, want wie kan ontkennen wat hem of haar zélf overkomt?
Mijn hoofd houdt zich op momenten dat ik in een eigen ervaring terecht kom, voortdurend scherp met het vinden van een doodnormale rationele verklaring. Kom ik er niet uit, dan gaat dit voorval (na de gebruikelijke overweging- en nadenktijd) in een kastje in mijn binnenwereld waarop de deur het etiketje 'wonderen' die (nog) niet verklaard zijn, staat.
Soms komt er veel later een rationele verklaring opduiken en kan ik het 'wonder' alsnog een plekje geven in dit vraagtekenkastje met de passende naam. Soms blijven de wonderen bestaan en worden ze gaandeweg deel van een acceptatieproces waarna ze tot rust komen en geintegreerd zijn in mijn werkelijkheid.
Wat mij gisteren overkwam maakte het deurtje 'wonderen' weer open en haalde een gebeurtenis op de tv. tevoorschijn. Char heeft een uitzening gehad met de broer van Pim Fortuyn. Achter de schermen hoor je een glas stuk vallen.
Char: 'Kijk zo boos is Pim. Die doet dat".
Ik haal nuchter mijn schouders op en zie het wel... Omdat ik ook iemand ben die voortdurend roept: "Je weet maar nooit", waardoor ik een naïef imago heb, gaat ook dit beeld in het vraagtekenkastje.
Het houdt me kennelijk nog bezig, want ook nu, een dag later, denk ik er nog over en vraag ik me af dit eens op te schrijven in mijn weblog. Zal ik het Internet eens afspeuren en kijken wat er wetenschappelijk bekend is over ontploffend glaswerk? Maar ook twijfel ik over een andere mogelijkheid. Meer dan 25 jaar geleden ben ik een sierraad gaan dragen van een geliefd persoon en heb dat bewust nooit afgedaan. Gisteren viel op de grond, een oogje stond open. Ik vergat het weg te brengen om het te laten repareren. Later op de dag ontplofte het glas.
Het is interessant te zien hoe we allemaal onze eigen werkelijkheid maken en toch ook gevoelig zijn voor spannende en emotionele verklaringen. Ik zal dan toch maar naar de juwelier gaan maar ook beslist het internet afspeuren....
Zo blijven we wakker en levend denk ik maar zo....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten