Wilma's gedachten

Dromen, jouw inzichten en het Omniversum in Den Haag.

2011-04-09T01:54:00.000-07:00

Zojuist hoorde ik op de radio (radio 1 zaterdag 9 april rond 10 uur) dat een psycholoog vertelde hoe belangrijk dromen zijn voor de mens. De waarde zal hij in zijn komende promotie verdedigen. Hij vertelde over een voorval op de universiteit van Utrecht, waar het woord onbewust (of onderbewust) niet langer gebruikt mocht worden. Vervolgens vertrok deze docent naar Brussel.

De in deze tijd toenemende rationaliteit van het brein leidt tot een sterke tunnelvisie, waarin ik me afvraag hoeveel ruimte er nog is voor onderzoek naar het onbekende, naast het definiëren van het al bekende. Zo krijgen we rationele pillen om vooral met ons bewustzijn binnen ons brein te blijven. Deze zelfde psycholoog vertelde hoe hij, door zijn dromen serieus te nemen, in het eerste ochtendontwaken, zijn belangrijke inzichten vindt. Deze geven hem duidelijkheid over zaken die hem bezig houden.

Ik herkende onmiddellijk wat hij zei. Bij mij werkt dat precies zo en al geruime tijd. Als ik het goed heb, was het Einstein die een droom had over een slang die in zijn eigen staart beet en als gevolg daarvan de inzichten vond die ten grondslag liggen aan zijn relativiteits theorie. Alle redenen om de droom eens een nieuwe waarde te geven. In mijn praktijk als Life-Coach werk ik regelmatig met mensen die dromen meebrengen. Samen 'ontmantelen' wij de symbolische betekenis en zoeken daarin naar inzichten.

Bij ieder mens wordt van tijd tot tijd een 'boodschap'-droom afgeleverd. Niet altijd zullen wij deze onthouden of begrijpen. Maar na de droom is het wijs deze even in steekwoorden op te schrijven. Ikzelf ga voor ik de dag begin in een warm bad liggen. Dan komen de inzichten. Ik word dan door enthousiasme overvallen en haast ik me naar de pc om datgene te noteren wat me invalt.
Vanochtend ontstond een beeld van onze tijdruimte en de plaats van de mens daarin. Ik stelde me voor dat niet wij ons door de tijdruimte bewegen, maar dat de tijdruimte om ons heen voortbeweegt. In het algemeen denken we dat wij door de tijdruimte bewegen. We geloven dat leven tijd kost en dat we daar ruimte voor nodig hebben. Het kost enige moeite om dit paradigma los te laten, maar laten we proberen het om te draaien.

Voor wie in het Omniversum in Den Haag een filmvoorstelling heeft gezien, kan zich daar iets gemakkelijker een voorstelling van maken. Je zit in een stoel en kijkt naar een film. Deze gaat over de satelliet Hubble en dan ben je met de astronouten bij de satelliet. Het scherm in deze filmzaal is als een bol om je heen. Links, rechts, onder en boven. Een tweedimensionale ervaring zonder een gangpad, gordijnen of een ander ding. Af en toe vergeet je dat je toeschouwer bent en voel je je opgenomen in de ruimte die je omringt. Je bent als het ware in een bol opgenomen. Als we ons voorstellen dat deze beelden niet alleen maar gezien kunnen worden, maar dat we deze ook aan kunnen raken, zouden wij ons kunnen voorstellen dat we een 'wijziging' kunnen aanbrengen in de geprojecteerde beelden om ons heen.

Je kunt mee bewegen met de ruimtevaarder en misschien een klein stukje ruimtevaartuig even opzij schuiven. Je zou een 'rimpeling' op de voortbewegende tijdruimtelijke film teweeg kunnen brengen. Je bent als het ware in een bol. Laten we het eens voor het gemak vergelijken met een zeepbel, die we de lucht in blazen. De lucht waarin deze bol zweeft is dan onze oorsprong.

Stel je zit in zo'n 'bel' , je maakt je eigen rimpels op de binnenkant van de bel waar holografische tijd-ruimtelijk voortgaande beelden zich aan je vertonen. Je denkt dat dit je werkelijkheid is, je gelooft dat jij het bent die deze veranderingen aanbrengt. Stel dat je een toeschouwer bent in een 'holografische film' in een kosmisch Omniversum. Dan is de levensduur van de 'bel' voorbij, de bel knapt, je lichaam heeft genoeg gedaan en je bent bij het verlies van je holografische bol terug in jouw oorsprong. De illusie van de derde dimensie is opgeheven en je keert terug tot de dimensie waar je was, voordat je je een 'bel' uitzocht, waarin de voorwaarden voor jouw 3D reis aangebracht zijn. De 'bel' waarin de misschien wel door jouzelf (deels) voorgeprogrammeerde levensvoorwaarden in 3D en holografisch door jou zijn samengesteld en aan jou worden getoond als werkelijkheid. In het kosmische Omniversum, terwijl je denkt dat jij dat zelf allemaal doet.

Het tijdelijk gewiste geheugen, je 'slaapt' buiten de bol, zolang je reis duurt, omdat je moet geloven dat het echt is. Het gevolg van de opsluiting in je lichaam of 'bel' geeft je de kans alle ervaringen te verwerken als nieuwe voorvallen. Als de bel dan weer geknapt is, dan weten we het allemaal weer + de nieuwe ervaringen. Dan hebben we ons bewustzijn verruimd met onze in de bel beleefde film die op emotioneel, rationeel en spiritueel niveau hun inprentingen in je ziel hebben achtergelaten. Deze bad-fantasie past bij de inhouden van veel oude bronnen. Op veel gebieden theologisch, esoterisch, filosofisch en vele andere, kunnen we aspecten van mijn 'Omniversum-'bel'-fantasie herkennen.

Een ervaring van de Hubble-film in het Omniversum in Den Haag, gaf dat gevoel. Een droom en een bad-meditatie deed de rest... Wilma.

2011-01-30T15:15:00.000-08:00

Ik zag vanavond (29 januari 2011) een uitzending van Brandpunt met een bijzonder creatieve en productieve man, Aad van Nes. Hij liet zien hoe hij de potentie van mensen die buiten de maatschappij vallen (als gevolg van de aard en beperkingen van onze welvaartsmaatschappij) vrijmaakt en samen met hen een positieve en blije toekomst schept in een bedrijf.

Het beroep 'Blijmaker' is uitgevonden, er wordt een salaris betaald en de bejaarden hebben een geweldige dag. De mevrouw die dit vak aanbiedt, gaat inmiddels jodelend naar huis en is blij dat ze niet alles exclusief aan haar man hoeft aan te bieden, maar dat met meer mensen mag delen.
Een voorbeeld van het onmogelijke, onwaarschijnlijke en onverwachte wat het leven biedt als je durft de begaande paden los te laten.

Waarom schrijf ik hierover?
Omdat het ook mijn missie is geweest om te doen wat me te doen staat en gebaande paden, regels en beperkingen mij niet mochten vangen. Ik deel zijn visie en aanpak vanuit mijn hart.

Heerlijk om een soul-mate te vinden, die je huiskamer binnentreedt en niet ziet hoe jij in je eentkje met gekromde tenen van enthousuiasme, hem het liefst uit het scherm had gerukt om verder te praten. maar ja....
Zover zijn we nog niet, maar je weet maar nooit, als genoeg mensen de gebaande paden verlaten en bereid zijn hun 'ding te doen' kan dat zelfs werkelijkheid worden.
Wonderen? Natuurlijk...
Met een knipoog, maar het advies om deze uitzending te bekijken op www.uitzendinggemist.nl

Wilma.

integriteit

2010-04-16T12:03:00.000-07:00

INTEGRITEIT

Er valt niet meer aan te ontkomen en als je je ogen een beetje open hebt, dan zul je ontdekken dat dit thema overal speelt momenteel. Het begrip integriteit is naar mijn gevoel gekoppeld aan het 'geweten'. Niet aan het geweten van kerk en normen van goed en kwaad en ookniet aan begrippen van politiek of samenlevingscodes. Je gaat ontdekken wat integriteit kan betekenen door eens goed op te letten, waar jij ziet dat het mist. Daar waar het niet is, zie je het het beste. het ontbreken van integriteit bij banken leidde tot een wereldwijde crisis.

Daar waar het in de zorg ontbreekt, lijden mensen binnen de aan hun verstrekte diensten. Dat de bio-industrie vastloopt en uitmondt in grote dieren vernietigingen is het gevolg van een gebrek aan integriteit naar het dier. Vervuiling van de zeeën ontstaat door het nonchalant en gewetenloos afval te dumpen. Vervuiling van respect in de omgang van mensen ontstaat door een gebrek aan intregriteit aan jezelf. Als we dan beseffen dat we allen deel uitmaken van één afhankelijk en levend geheel kunnen we ook zien dat alle narigheid hier en overal te maken heeft met een gebrek aan aandacht aan de integriteit van jouzelf als persoon, als mens.

Wat is integriteit van jezelf?

Integriteit gaat uit van het betere. Op elk gebied waar je deze vraag tegenkomt, kan ik het beter maken of niet? Hoe kan ik iets toevoegen? Welke meerwaarde heb ik te geven?

Gebrek aan integriteit gaat uit van het lagere. Op elke gebied waar je deze vraag tegenkomt, heb ik er iets aan of niet. Hoe kan ik er beter van worden? Welke waarde heb ik te nemen?

Als we iets willen veranderen en een toekomst scheppen die ons verlost uit de greep van de begeerte naar nóch meer, van het hebben en winnen, dan zullen we het begrip eigen integriteit moeten leren toepassen. Het is een gevoel van juistheid, een gevoel van 'het klopt'. Soms vraagt dat een offer aan de begeerte, soms vraagt dat een risco om veilige zekerheden los te laten en soms kan het angstaanjagend zijn om daden te stellen om je eigen integriteit als leidraad in je leven neer te zetten. Het is onze natuur, die we vergeten zijn in de ontwikkeling van de materie. Onze natuur om volgens onze eigen innerlijke gids ons leven vorm te geven en is de enige weg om gelukkig te worden.

Zo gemakkelijk is het echter ook niet.

Jouw integriteit is vaak juist niet wat je familie, de kerk, de staat, de dokter of de wereldverbeteraar je leerde. De moeilijkheid is dat er maar één stem is die jouw integriteit woorden geeft.
In de diepte van je wezen is die stem en die wil graag gehoord worden.

Moeilijk? ja meestal wel. De moeite waard? Ja altijd....

Is er een manier om dat sterker te ontwikkelen?

Jazeker... het werd mijn levenswerk om dat aan te bieden.

Het was mijn integriteit om daar vorm aan te geven en het te delen met vele anderen.

En wie wil, kan mij benaderen omdat ik dat graag met ieder die het wil weten, wil delen.

Succes ermee!

Wat moet je ermee?

2010-04-11T04:37:00.000-07:00

Ik ben nogal een nuchter type en sta niet zo erg open voor 'niet stoffelijke zaken".
Voorzover ik ze zelf meemaak sta ik er meer voor open, want wie kan ontkennen wat hem of haar zélf overkomt?
Mijn hoofd houdt zich op momenten dat ik in een eigen ervaring terecht kom, voortdurend scherp met het vinden van een doodnormale rationele verklaring. Kom ik er niet uit, dan gaat dit voorval (na de gebruikelijke overweging- en nadenktijd) in een kastje in mijn binnenwereld waarop de deur het etiketje 'wonderen' die (nog) niet verklaard zijn, staat.
Soms komt er veel later een rationele verklaring opduiken en kan ik het 'wonder' alsnog een plekje geven in dit vraagtekenkastje met de passende naam. Soms blijven de wonderen bestaan en worden ze gaandeweg deel van een acceptatieproces waarna ze tot rust komen en geintegreerd zijn in mijn werkelijkheid.

Wat mij gisteren overkwam maakte het deurtje 'wonderen' weer open en haalde een gebeurtenis op de tv. tevoorschijn. Char heeft een uitzening gehad met de broer van Pim Fortuyn. Achter de schermen hoor je een glas stuk vallen.
Char: 'Kijk zo boos is Pim. Die doet dat".
Ik haal nuchter mijn schouders op en zie het wel... Omdat ik ook iemand ben die voortdurend roept: "Je weet maar nooit", waardoor ik een naïef imago heb, gaat ook dit beeld in het vraagtekenkastje.

Gisteren, terwijl ik in de zit kamer een kopje koffie drink met een paar vriendinnen, horen we plotseling een knal en glasstukjes rinkelend op de grond vallen. Geschrokken lopen we naar het aanrecht en zien dat er een glas gexplodeerd' is en allemaal kleine stukjes op het aanrecht en op de grond zijn gevallen. Onmiddellijk komt Char terug in mijn gedachten en vecht mijn geest. Enerzijds zoek ik krampachtig een verstandige rationele verklaring terwijl de beelden van Char mijn magische kant tevoorschijn haalt. Het eerste is een koude gedachten-opeenvolging, maar de tweede mogelijkheid is veel leuker en spannender. Een geest die me wat wil vertellen? Elke van mijn vriendinnen heeft een eigen meestal irrationele verklaring of zwijgen veelbetekend.

Het houdt me kennelijk nog bezig, want ook nu, een dag later, denk ik er nog over en vraag ik me af dit eens op te schrijven in mijn weblog. Zal ik het Internet eens afspeuren en kijken wat er wetenschappelijk bekend is over ontploffend glaswerk? Maar ook twijfel ik over een andere mogelijkheid. Meer dan 25 jaar geleden ben ik een sierraad gaan dragen van een geliefd persoon en heb dat bewust nooit afgedaan. Gisteren viel op de grond, een oogje stond open. Ik vergat het weg te brengen om het te laten repareren. Later op de dag ontplofte het glas.

Het is interessant te zien hoe we allemaal onze eigen werkelijkheid maken en toch ook gevoelig zijn voor spannende en emotionele verklaringen. Ik zal dan toch maar naar de juwelier gaan maar ook beslist het internet afspeuren....

Zo blijven we wakker en levend denk ik maar zo....

Reincarnatie en de geboorte van de ziel

2010-01-17T06:17:00.000-08:00

Zondag 17 januari 2010

Zuchtend bezig met de weerspannigheid van een virusbesmetting op mijn pc, hoor ik op de achtergrond, inspirerende woorden.
Omdat bij ons geen kabelnetwerk bestaat, ben ik aangewezen op een schotelantenne. Vaak heb ik me daarover negatief uitgelaten. Vanaf vandaag zal ik dat nooit meer doen.

Al zappend vond ik een zender '' Neue Zeit TV" die een programma bij me brengt onder het kopje God Actueel, maar ook de zender "Supreme Master tv" die wereldwijd in alle landen berichten van hoop, vertrouwen brengt, iets wat we meer dan ooit kunnen gebruiken lijkt mij zo.

Wat me vooral bezig houdt is de overeenkomst van hun uitzendingen en het werk wat ik al 30 jaar doe en mijn bezielde passie is. In het Duits hoor ik mijn eigen verhaal via religieuze katholieke mensen. Ik ben wat praktischer ingesteld, los van kerk en instituut, maar het verhaal is wel hetzelfde. De katholieke traditie breekt en barst om oerinzichten en spiritualiteit op een zuivere vorm weer terug te geven. Het wonder voor mij is: "Die oren heeft die hore!'' Vandaag gaat het over projectie en zelfkennis en reincarnatie.

Het mysterie van de kosmische mens die we zijn, komt bij elkaar als hij geboren wordt op deze aarde. Kosmos en aarde verbinden zich in de geboorte.

De ziel, die op vele wijzen in de tijdloosheid van een immens en onstoffelijk universum zijn weg vervolgt, kan in onze werkelijkheid een aantal jaren in de tijd-ruimtedimensie komen om een aardebestaan te ervaren. Om een aarde-bestaan te kunnen beleven is een persoonlijkheid nodig.

De ziel heeft een instrument nodig om zijn/haar opdracht, doel, passie of bestaansreden in de aardse wereld te realiseren. Deze persoonlijkheid of ego is een op aarde gevormd verstandelijk patroon, waartegen we '' ik'' zeggen.Dit ik, dit patroon van kennis, normen en waarden, levenservaringen en de effecten daarvan, hult zich als het ware als een ''jas'' om ons heen. We gaan ons gaandeweg meer en meer met de '' jas'' identificeren en als de jas ''af'' is zijn we de ziel geheel of grotendeels vergeten.

De ziel, de kosmische mens heeft zich onder de invloed van de druk van opvoeding en buitenwereld onder de jas van de persoonlijkheid, het ego, verborgen. In de jonge volwassenheid zijn dan ook meestal de bezielende elementen verborgen.

Onze doelstellingen gaan zich richten op de ego-behoeften van loopbaan, status, goederen en maatschappelijke zekerheden. Dat is een natuurlijke weg, want het zieleverlangen heeft een deugdelijke en passende persoonlijkheid (instrument of handelende instantie) nodig om zijn verlangen in de vormenwereld te verwerkelijken.

Daarnaast, en dat is even belangrijk, zitten de zakken vol met pijnlijke ervaringen, angsten en problemen, die rode stoplichten hebben aangelegd in ons brein en verhoeden dat we vastlopen of verongelukken. Tot zover is er niets aan de hand, totdat wij ontdekken dat we alles hebben en toch iets belangrijks schijnen missen.

Meestal ontstaat de ontdekking dat er iets mist zo vanaf de 40 jaar, als de ''opbouw'' van de persoonlijkheid klaar is en de aan de ziel dienstbare fase van het ego aanbreekt.

Het beste herkennen wij dat aan het gevoel zoiets als bezieling te missen, Waar is de passie?

Mijn enthousiasme? Het leven lijkt vlak en men voelt zich ook nog schuldig omdat ''ik alles heb en nog steeds iets mis".

Wanneer dat gevoel sterker wordt gaan we open staan voor mensen die ons ''aanraken''. Die dingen zeggen die onze belangstelling wekt. Die ons ook vaak duidelijk maken dat er een omslag mogelijk en nodig is om uit dat dillemma te komen. Dan kan het twee kanten uit gaan.

De persoonlijkheid (het ''gezonde'' verstand) kan het winnen door te geloven dat de oude zekerheden vooral moeten blijven, depressie of niet.

De ziel kan het winnen doordat de aandrang ''gekend'' te worden groter is dan de weerstand van het ego.

Dat is de lastigste periode van tweestrijd. De sterkste wint.
Langer volhouden tegenover ik ga opzoek naar mijzelf.
Afhankelijk van '' wie in mij is de sterkste?'' (ego of ziel) zal een keuze gemaakt worden.
Dergelijke perioden van innerlijke pressie komen ongeveer 3 x in een mensenleven voor.
Rond de 30, rond de 40 en rond de 55 jaar.

Dit proces van wedergeboorte is mensen eigen en een natuurlijke ontwikkeling. Door de vernauwing en overdrijving van onze ego-materiewereld is de balans zoek. Veel tekenen vertellen ons dat een omdraaiing nodig is. Intensieve veeteelt, ziekten, bankschandalen, alles gericht op ''meer'' toont ons waar het heen gaat. Het antwoord ligt niet in het collectief, niet in politiek en kerken.

Het enige antwoord ligt onder aan de basis, in de individuele kosmische mens. Miljoenen mensen kunnen het bestaande en failliete waardestelsel heel snel omgooien. Dat kan binnen enkele jaren en dit zal de collectieve welzijnsfactor onvoorstelbaar vergroten. Tegen de macht van de '' kritische massa'' kan geen politiek, kerk of organisatie op.

Er is hoop, vertrouwen en toekomst.

Geen machteloosheid omdat '' je niets kan doen''. Luister naar je ziel, luister naar je verlangen. Je hoeft maar 1 mens te helpen bij deze wedergeboorte van je ziel.

Geloof het of niet, wedergeboorte opent de bron, die vragen en twijfels weet te beantwoorden.

Het geboorterecht is terug. Gelukkig zijn is eenvoudig geworden, terwijl toch de dingen niet veranderd zijn.

Wat doet een geinfecteerde pc er eigenlijk toe.

Niet veel? Nou ja, om de drommel wel.

Hoe kan ik anders mijn bezielende gedachten neerzetten?

Wilma.

http://www.corcaroli.nl/

Winterse gedachten op Kerst 2009

2009-12-25T04:05:00.000-08:00

Eerste Kerstdag 2009

Buiten giet het van de regen, terwijl je zou verwachten dat het een flinke vorst zou zijn in de bergen. De wintersportvakantie pauzeert.

Deze onderbreking valt samen met mijn pijnlijke lichaam wat is gekomen door een harde val gisteren. Daarbij nog verstoorde darmen en een lichte hoofdpijn. Ik kan de signalen van 'nu rust!' niet langer negeren om niet nog meer onheil over me af te roepen. Mijn twee vrienden vonden het toch de moeite waard om zich naar de ski-pistes te begeven, regen en wind trotserend. Ze voelden zich onrustig... 'Ik wil wat doen'. Dat gevoel moet wel heftig zijn als je vrijwillig de storm en regen ingaat om op ski's nat te worden of, met een beetje geluk, boven de sneeuwgrens in een storm met nauwelijks zicht de elementen te trotseren. Maar het zijn de echte diehards die doorzetten en ik heb makkelijk praten met een pijnlijke linkerkant, ontregelde darmen en een warme plek binnen achter de pc.

Ik wil ook wat doen, anders had ik wel languit op de bank mijn Paolo Coelho's Voettocht naar Santiago kunnen uitlezen. In mij is ook onrust en die gaat over het bestaan zelf en mijn rol daarin. De verwarring die vaak bezit van me neemt omdat er zich zoveel aan mij voordoet wat me uitdaagt. Vaak vertel ik anderen dat deze aarde de grootste speeltuin is die je je maar kunt wensen. Ik kijk er graag zo naar, omdat de mogelijkheden voor creatief spel en uitdagingen oneindig zijn. Wat is er boeiender dan een nooit eindigende stroom van ideeën en mogelijkheden? Een wereld waarin elke nieuwe ontwikkeling automatisch leidt naar een volgende nieuwe! Maar ook een wereld waarin een stiltepunt te vinden is.

Een stiltepunt van dezelfde kracht en schoonheid maar met een tegengestelde dynamiek. Toch is dit niet waar. Ik stel vast dat de veelheid van bewegingen naar buiten, overeenkomen met een even grote dynamiek naar de stilte binnenin. Probeer deze tegenstelling maar eens met je rationele doordeweekse verstand te begrijpen en bedenk maar hoe stilte en creatieve chaos hetzelfde zijn.

Toch is dit een 'vorm' die zich in mijn innerlijke wereld toont of moet ik zeggen het is een dynamiek die zich in mijn innerlijke wereld vormt? In termen van woorden, verklaringen en gedachten past dit wonderlijke waarnemen niet. Het is wat het is en je loopt onmiddellijk vast als je het wilt uitleggen, terwijl intussen in mijzelf de behoefte om dat juist wel te doen erg nadrukkelijk aanwezig is.

En zo wordt op deze manier opnieuw de polariteit van deze wereld opnieuw de bron van creatieve ontwikkelingen. De weg omvanaf de grootste tegenstellingen, in dit geval stilte en dynamiek te bewegen naar de eenheid waar stilte en dynamiek samenvallen in dynamische stilte of stille dynamiek. Daar vinden we het pad waarlangs de creativiteit in ons beweegt, zich ontwikkelt en zich bloot geeft. Als ik onrustig word, dan weet ik weer hoe laat het is. Dan wil iets in mij weer woorden geven aan de onmogelijke situatie om onbenoembaarheid te benoemen in woorden. Dan 'luister' ik maar weer en ga achter mijn pc zitten om maar weer een zoveelste poging te wagen.

Ooit ervoer ik de eenheid van de tegenstellingen verdriet en dankbaarheid. Ik werd het centrum waar 'verdrietige dankbaarheid' zich aan mij toonde in een ervaring. Mijn verbazing dat dit geluksgevoel, wat uit deze twee componenten bestond, werkelijkheid was ben ik nooit vergeten. Later besefte ik dat dit geluksgevoel wel te maken moest hebben met deze merkwaardige samenvloeiing van tegenstellingen. Ik zie nu in dat geluk niets te maken heeft met het kopen van spullen en luxe. Ook niet met het uitbannen, vluchten voor- of vermijden van pijn en verdriet. Nee, het toelaten, het integreren, het identificeren met dit deel van jezelf, je pijn en verdriet, is de sleutel waar we allen naar zoeken, maar zo weinig kunnen vinden. Dat geluk pas dan kan komen, als de tegenstellingen van gewenst en ongewenst worden opgeheven en kunnen samenvallen in een eenheid. De mythe van een griekse godin schiet me te binnen. Zij houdt elke nacht de zoon van een koningin in het vuur. Als de moeder dat ontdekt verhindert ze dat haar zoon nog verder deze pijn moet verdragen en redt hem uit haar handen. Dan zegt de godin dat deze vorm van liefde voor haar zoon, hem zal verhinderen de goddelijke kant te integreren die hij ook in zich draagt...

Wat ik wil zeggen is dat in al deze woorden een pad zichtbaar is. Een weg die een mens zonder enige ontkenning van wat dan ook van hemzelf kan ontdekken. Een weg die geen intellect, studie, carriére of rijkdom vraagt.

Het pad van de eenheidsbeleving, terwijl je onderweg bent in een gebroken wereld, is universeel en voor ieder bestaand. Wanneer de pijn en de liefde samenvallen ontdekken wij wie we zijn, godenkinderen. Juist de polariteitsbeleving binnen deze vormenwereld geeft ons die kans. Misschien is dat juist wel een van de belangrijkste ontdekkingen die we in dit leven kunnen doen. Een van de redenen waarom we deze reis maken. Om te leren hoe dit mechanisme werkt. Dit inzicht heeft mij dat wel geleerd en de vele pijnlijke ervaringen in mijn leven een plaats en betekenis gegeven.

Inmiddels is de regen voorbij en sneeuwt het buiten...

Lex van Someren - een theaterwonder

2009-11-09T15:20:00.000-08:00

In de zomer, tijdens mijn vakantie, passeerde een mail mijn scherm, waarin een aantrekkelijke uitnodiging stond om een concert van Lex van Someren te volgen op 8 november in Amersfoort. Ik vroeg een collega uit zoeken of er nog meer belangstellenden waren en ze reserveerde 5 kaarten. Uiteindelijk kon één daarvan niet mee, op het laatst nog iemand niet en zo veranderde de samenstelling van het oorspronkelijke groepje.

Iemand was voorbereid door filmpjes op You-tube te bekijken en de anderen lieten zich verrassen. Vanaf het eerste moment werden we gegrepen door dit visionaire spirituele theatergebeuren. Lex hield ons vanaf het eerste tot het laatste moment in de ban en we werden meegenomen in een spirituele voorstelling. De klanken van de ziel, de energie van het vuur, de passie en de hartstocht van de aarde, engelen uit andere dimensies, alles wat leven kon uitdrukken kwam voorbij en hield ons ademloos in de greep.

Lex in de eerste plaats met een stem die 4 octaven bereik heeft, met de warmte van zijn passie de zaal in zijn greep houdt, ondersteunt door een koor, zangers, kunstenaars en zelfs een derwish die rondtolde voor onze ogen.

Tijdens de voorstelling leest Lex een stukje voor van Eugen Drewermann. Hij benadrukt zijn persoonlijke gevoel hierbij.

Het eigen wezen te vinden en trouw te blijven, is het belangrijkste wat we in het leven kunnen leren. Alleen daarop komt het aan en alleen op die wijze dienen wij God ( de Schepping) volkomen. Opdat we begrijpen wie wij zelf zijn en de moed opbrengen ons zelf te leven. Want er zijn woorden, er zijn beelden, er zijn liederen die alleen in onze ziel sluimeren. Het vormt de centrale opgave van ons leven deze uit te spreken en uit te zingen. Alleen voor deze opgaven zijn wij geschapen; en geen andere opgave is belangrijker dan te ontdekken welke rijkdom in ons is. Eerst dan wordt ons hart heel, eerst dan wordt onze ziel ruim, eerst dan wordt ons denken sterk. Eerst met alle krachten, die in ons aangelegd zijn dienen en loven wij onze schepper zoals hij het verdient.

We hebben een wonder meegemaakt. Een boeiende theatervoorstelling met een ongewoon zuiver spiritueel gehalte. Het grootste wonder was de ontdekking, dat we door de veranderende samenstelling, uiteindelijk precies met de spirituele kerngroep van ons Instituut, aanwezig waren.

Zo deelden we tot ons genoegen deze bijzondere ervaring met elkaar.

Lex is een Nederlander die zijn hele leven al in Duitsland woont.

Voor wie meer wil weten of de volgende voorstellingen wil volgen kan deze website opzoeken.

http://www.someren.de/Droomreis/index.html

Graag deel ik deze informatie met de lezers van dit bericht.

Wilma.

Spiritualitet, ego en eenvoud...

2009-11-01T02:41:00.000-08:00

Het gonst van wilde verhalen en spectaculaire oplossingen over de tijd waarin we leven.
Veel daarvan is onzin en ego-tripperij onder het motto 'spiritualiteit'.

'Een nobel en mooi spiritueel ontwikkeld ego is moeilijker te doorzien als illusie, dan een bikkelhard ego. Dit waren woorden die ik eens ontving.
De filosoof Depak Chopra schrijft vervolgens: Als je de neiging krijgt een spiritueel optreden te krijgen, open dan zo snel mogelijk een bowlingbaan.

Ik was ongeveer 12 jaar, toen mijn moeder mij leerde: "Als je niet gelooft kom je niet in de hemel". Ik vroeg haar hoe het zat met Eskimo's en Papoea's.
"Oh", zei ze, "Die krijgen genade als ze er nooit van gehoord hebben".

Dat was het moment dat ik geloof vergeleek met de premie van een 'na de dood' - levensverzekering. Ik realiseerde me scherp, dat als ze gelijk had, ik nooit meer een vrije keuze zou hebben en de angst voor het missen van de 'na-de-dood-hemel' mijn leven zou bepalen.
Ik besloot dat dit een leugen was.

Vanaf dat moment (nu ben ik 65) heb ik nooit een reden gehad om dit standpunt te herzien. Integendeel, ik werd me er steeds sterker van bewust dat enige spirituele waarheid de eenvoud zou moeten hebben van het dagelijkse leven. Het kòn eenvoudig niet zo zijn dat alleen intellectuelen of begaafde mensen de toegang tot een spiritueel leven zouden kunnen vinden.
Daar begon mijn missie, mijn passie, mijn ontdekkingsreis, die me in contact bracht met de juiste mensen en zo ontstond mijn organisatie, het Instituut voor Welzijn Corcaroli.

En nu....? Ik ontdekte dat alles wat ik leerde door deze visie een antwoord heeft op de toekomst, die hoge eisen aan ons zal stellen.
Geluk is een kwestie is van 'weten' uit een bron die voor ieder vindbaar is en tevens ieder ten goede zal komen.
Alleen heb je soms even iemand nodig die je blik erop richt.
Hen, die dat voor mij waren, ben ik nog elke dag bijzonder dankbaar.

Wilma Post.

65+-ers... een perspectief...

2009-06-07T12:26:00.000-07:00

In augustus 2009 zal ik er een merkwaardige maatschappelijke status bezit van me nemen.
Ongevraagd en onherroepelijk ga ik kortingpasjes en alle mogelijke voordelen aangeboden krijgen. Als ik met de trein reis mag er met korting reizen en een begeleider mag mee. Voel ik me nu oud of belangrijk? Nou ja, voor beide categorieën geldt dit voorrecht.
Ook heb ik al bericht ontvangen dat ik wordt verondersteld op te houden met werken en dat ik iets van ongeveer € 950,- p.m. op mijn bankrekening ga ontvangen. Het eindstation van de vermoeide werkende Nederlander?
Ook hoor ik dat ik eigenlijk nog 2 jaar zou moeten doorwerken.
Wie het nog weet mag het zeggen....

Maar ja, het klopt, ik wordt 65 jaar oud op 18 augustus 2009.

Onlangs nam ik als beoordelende docent deel aan het eindexamen van het vierde jaar van de Opleiding Spiritueel Coach.
Op het Instituut voor Welzijn Corcaroli, waarvan ik inititiator en nog inspirerend leider ben, wordt het laatste jaar van deze opleiding afgesloten met een volwassen workshop, klaar om de maatschappij aan te bieden.
Eén van de studenten liet osn deelnemen aan een bewustzijnsoefening met de laatste jaars studenten en enkele genodigden.
Thema: Vrijheid. De introductie betrof een uitleg over het begrip 'tijd'. Dat 'tijd' niet bestaat, maar een illusie is van ons zelf, kunnen we begrijpen als we beseffen dat er alleen maar een ondeelbaar 'nu' moment is. Dat in dat ondeelbare tijdloze moment onze hersenen zich vullen met gedachten over het verleden die we vervolgens veelal in de toekomst projecteren. Hierdoor ontstaat de illusie heden-verleden-toekomst, dus 'tijd'.

Als oefening gaf deze studente ons een blanko boekrol, een vorm die ze eens had gedroomd en in de droom destijds zelf had ingevuld. Ons werd gevraagd op deze blanko rol aan de linkerkant ons verleden op enigerlei wijze neer te zetten. Daarna hetzelfde met de rechterkant waar ze ons de toekomst liet vormgeven.

Iedereen ging ijverig aan de gang, de pennen krasten en tikten de punten op de letters. Het lukte mij niet de woorden te vinden. Het waren er teveel en ze leken samengesmolten te zijn tot figuren en symbolen. Ik begon met bliksemflitsen die de pijnlijke pijlen voorstelden die in mijn verleden ook mij geraakt hadden. Toen ik genoeg paarse pijlen had getekend realiseerde ik me dat er een even groot lichtend hart had bestaan in deze zelfde periode. Dat tekende ik er doorheen in een heldere gele kleur.
Evenwicht, licht en donker, pijn en liefde. Er was een beeld ontstaan, zonder woorden maar ongeëvenaard juist en evenwichtig. De pijn als deel van de liefde.

Aan de rechterkant ontstond het probleem. Er viel nu weinig in de toekomst te projecteren, met een in één enkel symbool weergegeven voorbij verleden. In zachte rust tekende ik een ronde half cirkelvormige lijn in de kleur van de pijlen, donkerpaars. De laatste grensovergang, in de kleur van het lijden. `
Daar voorbij, aan de holle kant van de bolling, tekende ik geel licht, de kleur van het hart van de linker kant van de rol, her verleden. Toen realiseerde ik me dat ik in die lijn 2 openslaande deuren wilde tekenen die op een kier stonden. Het licht scheen er doorheen naar me toe.

Ik besefte op dat moment dat ik in mijn 'tijdlijn' in een nieuwe fase was aangekomen. De details, de ervaringen, de gebeurtenissen waren samengevloeid in één symbool.
Daardoor werd het onmogelijk om iets anders dan een symbool in de toekomst te projecteren. Het symbool van loslaten en afscheid nemen.

Toen ik mijn rol toelichtte aan de groep mensen, drong het tot me door dat ik ambivalent reageerde op deze waarheid. De sprong die mijn geest daar maakte en de dagelijkse rim-ram oversteeg liet me helder de waarheid zien. De "nog niet aan de orde" toekomst van de tot nu toe meer of minder "jonge dagen", was kraakhelder en onverbiddelijk scherp een nieuwe waarheid geworden van de naderende 'oude dag'.

Er overmeesterde mij een intens gevoel van melancholie. Van 'het is klaar, je mag terugkijken, je kunt tevreden zijn, het was goed en volmaakt'. Tegelijkertijd beleefde ik een diep gevoel van verdriet. In mijzelf huilde ik: "Ik wil nog geen afscheid nemen!" Even later liepen de tranen mij over de wangen. Deze veelbelovende mensen, vol enthousiasme om hun talenten in te zetten en een persoonlijke bijdrage te leveren aan het welzijn van de mensheid. Hoe zou ik dat alles kunnen missen? Het werk wat mijn hart heeft? Ik houd van het leven en van deze mensen. Ik houd van mijn leven.....
Zo balanceerde ik op de vredige afgeronde terugblik en de pijn van het afscheid wat zich op eniger tijd, misschien toch nog ongewenst en geheel onverwachts, zal aandienen. Het duurde enige tijd voor ik mijn balans had hersteld opgenomen in deze nieuwe beleving. Ik voelde me ondanks alles gezegend en stil.

Ik dacht terug aan de "65-jaren maatschappelijke lariekoek", vol met tegenstrijdigheden.
Gratis producten tegenover langer doorwerken. Verzet van de één die wil stoppen en verzet van die ánder die door wil met zijn activiteiten en niet wil stoppen. Oud worden met lichamelijke lastigheidjes en alle 'leuke dingen doen' waar we vroeger geen kans voor hadden of wilden hebben? Gaat het daarom?

Mij is het nu allemaal best. Ik ga deze jaren gebruiken om door te werken, maar dan op het veld van bewustzijn en wijsheid. De studie van de innerlijke wereld van in ieder geval één mens, Wilma. Waar anders zou het leven voor bedoeld zijn, dan om bewustzijn toe te voegen aan het geheel?
Dat geeft me de rust om in te zien dat de eeuwige energiebron, die het Leven schept via alles wat leeft (en mede door mijn werk) altijd de moeite waard zal zijn.
Voor ieder die deze planeet een tijdje heeft bewoond.
Dat verdient in ieder geval: Nog vele jaren!
Dank voor het delen van deze gedachten.

Wilma Post.
meer over mijn geesteskind: http://www.corcaroli.nl/

Slapen, dromen of wakker worden? Kerstgedachte

2008-12-19T01:37:00.000-08:00

De opvattingen over het menselijk bestaan op deze planeet worden er niet eenvoudiger op. Als je bereid bent om de ruimte in je hoofd toe te staan en de opvatting 'Je weet maar nooit' te huldigen, dan wordt het echt ingewikkeld in een tijd waar alles met iedereen in verbinding lijkt te staan.

O.a. het Boedhisme leert ons dat wij in een droom leven. Andere spirituele kringen spreken van mensen die 'slapen' en die 'wakker'zijn. Onze huidige op de ratio gebaseerde cultuur spreekt over feiten en metingen van de 'werkelijkheid'.

Ik denk dan altijd: Als er maar genoeg mensen vanuit hun eigen subjectieve beleving hetzelfde zeggen, dan is het ineens een objectieve waarneming. Dan denk ik altijd aan de rekenlessen van school, daar werd het dan de Grootste Gemene Deler genoemd. Het is maar hoe je er naar kijkt en eigenlijk maakt het ook allemaal niets uit.

Wat zeker is dat de huidige wijze van denken zichzelf bewezen heeft als, in ieder geval op veel plaatsen, onjuist en gevaarlijk. Zonder de reeksen narigheden hier allemaal te verwoorden, zien we dat onze thuisplaneet niet meer aan ons biedt wat het in de kern te bieden heeft gewoon Leven.

Vroeger was er ook narigheid, maar dat was te behappen. Als je in je gemeenschap een geldprobleem had, was dat binnen de menselijke maat oplosbaar als iemand zich voor je inzette. Nu zitten we met een wereldwijde kredietcrisis. Als er brand in een café was, kon je gewoon naar buiten. Bij een aardbeving had je grote kans er door te komen, omdat er geen beton op je hoofd viel. Vliegtuigen konden geen WTC binnen, een ziek varken ging gewoon dood.

Ik wil niet zeggen dat er geen rampspoed bestond, dat is deel van het leven. Iets wat we bij de geboorte zullen moeten accepteren, om een draaglijk bestaan te hebben. Maar in deze tijd is de rationele wereld waarin wij vastlopen een soort sluipend monster vol angsten, die door dezelfde ratio zijn- en worden gecreëerd.

Er zijn twee kanten aan dit verhaal: "Wat doen wij er mee en wat kunnen wij doen om te helpen de menselijke maat weer te herstellen, zonder de waarden die dehuidige cultuur ook heeft zo te veranderen, zonder er nog een paar narigheden bij te maken?"

De Westerse mens kan zich afvragen waar in deze tijd natuurlijke wetmatigheden worden geschonden. Dat leidt naar een nieuw bewustzijn.
Een bewustzijn waardoor we wezenlijk, vanuit de basis (netwerken helpt daarin heel goed) veranderingen kunnen aanbrengen.
Nooit zal een machtshebber (ook niet in Den haag) zijn macht inleveren om impulsen door te geven aan de basis van de bevolking. Hij zou zijn eigen zelfbeeld, binnen functie en maatschappelijke plaats, immers moeten opheffen.Een soort psychische zelfmoord.

Deze wereld leidt onder: Meer, meest, groter, grootst, meten en tellen, winnen en verliezen.

Wat we missen is: Genoeg, genoeg, genoeg, genoeg, voelen, delen, liefhebben en dan ook nog nadenken.
We kunnen onze pijnlijke lessen niet ontlopen, dus dan misschien liever aanvaarden en delen, helpen en ondersteunen, inplaats van vechten, winnen en uiteindelijk altijd verliezen?

Ik heb, zojuist in bad nagedacht, vervolgens hier geprobeerd mijn gedachten neer te zetten. Het is me nooit helemaal naar de zin. Maar ach, genoeg is genoeg, het gaat over delen met jullie, over een goed gevoel en tenslotte ook, inderdaad, nog nadenken hoe ik de juiste woorden vindt.

Ik wens jullie allemaal een Kerst waarin je het Licht even zult mogen aanraken in deze donkere tijd. Misschien lukt dat als je de kans krijgt even alleen te zijn en het Licht wat wij allen in ons hebben even een moment te zien. Ik heb het hier op mijn manier geprobeerd te delen. Misschien slaat het nergens op. Maar dat is het risico omdat ik mijn eigen maat met jullie wil delen en even niet wil twijfelen of ik wel pas binnen de norm van 2008.

Het is mijn wens dat deze gedachten een handje helpen naar een nieuw en groot, wijd en verspreid bewustzijn. Ik wens jullie dat allemaal voor 2009. Je wereld verandert werkelijk ten goede.

Wilma

Mannelijk en vrouwelijk, Yin en Yang

2008-11-24T14:03:00.000-08:00

Onlangs was ik bij een lezing van Ieteke Weeda, gepensioneerd hoogleraar emancipatievraagstukken. Nooit eerder werd ik zo meegesleept door een lezing. Voor een gezelschap van 150 vrouwen (!) vertelde ze ons de uitkomsten van studies, wetenschappelijke onderzoeken en resultaten die een toekomstbeeld gaven van de wereld van de komende decennia.

Het verval van de naar mannelijke maatstaven ingerichte maatschappij en de invloed die vrouwen daarin zullen gaan spelen. Hoewel de lezing al vóór de kredietcrisis was aangekondigd, werd haar visie door de tijd ingehaald en bewezen. Het onderwerp: Hoe mannelijke en vrouwelijke krachten en eigenschappen gezamenlijk de basis gaan vormen van een nieuwe cultuur en maatschappij, die eens uit de huidige en komende crisis(sen) tevoorschijn zal komen.

Terwijl ze haar onderzoeksresultaten aan ons liet zien, verscheen op de flip-over het model van de organisatie van ons Instituut CorCaroli. Mijn beide collega's, ook op de lezing, vielen van de ene verbazing in de andere: Zie je dat? Dat doen wij ook! Wat leuk om onze spontaan en grotendeels intuïtief opgebouwde organisatie terug te zien in haar modellen. We zaten vol trots bijna naast onze stoelen.

Ieteke zet deze twee energieën naast elkaar:
Mannelijk IQ tegenover vrouwelijk EQ:
Natuurlijke autoriteit - Gelijkwaardigheid
Visie - Vertrouwen
Doelgericht, efficiënt - Procesgericht anticiperen op veranderingen
Feiten, gegevens, modellen - Intuïtie, gevoel, inspiratie
Debat - Dialoog
Besluitvaardig - Empatisch, actief luisteren
Talenten benutten - Innerlijke groei nastreven
Motiveren, delegeren - Dienen, volgen
Veelheid, onderscheiden - Eenheid, verbinden
Open mind - Open heart
Geen vooroordelen, geen sterke overtuigingen, thinking outof the box -
Respect, warmte, empathie en een 'goed gevoel' uitstralen.

Wij herkenden onze kwaliteiten, wij vrouwen die het instituut in de afgelopen 25 jaar hebben opgebouwd. We zagen dat wij gezamenlijk het evenwicht van deze twee tegenstellingen in vorm hadden gebracht. Dat juist deze combinatie ons succes was geweest en door veel mensen herkend tijdens onze activiteiten. We zagen de inhoud van ons aanbod aan opleidingen, cursussen en coaching hier terug. Maar het mooiste komt nog...

Ieteke concludeerde dat wanneer in één mens beide eigenschappen ontwikkeld werden men zou kunnen spreken van een 'androgyn' mens. Een mens in evenwicht met de mannelijke en vrouwelijke kant van het leven.

Zo ontdekten wij, dat in deze innerlijke yin en yang combinatie, in dit 'heilige' huwelijk (heilig in de betekenis van heelheid) een nieuw mens zal ontstaan. Namelijk de androgyne, spirituele mens, de SQ mens.
De mens die zijn spiritueel quocient zal vinden en vormgeven. Die zijn persoonlijke zingeving in de materie kan uitdrukken, ten dienste van het grote geheel.

Deze avond herkenden wij ook dat. Het heeft ons enthousiasme nog meer leven ingeblazen. De bevestiging dat onze passie, onze creativiteit, ons harde werken en onze zingeving precies in deze tijd past. Dat wij dit concept al jaren en jaren intuïtief en op gevoel vormgeven, zonder te weten dat er intussen ergens een professor de wetenschappelijke onderbouwing zal neerzetten.

Begrijpt u, beste lezer, dat wij (ons team), met nog meer passie ons IQ ter beschikking stellen van onze eigen groei en daardoor de uwe?

Twee boeken van Ieteke bevelen wij aan: LIEFDE in vele facetten en de Yinfactor, managers over de menselijke maat.

Wat ik nu zie als een nieuwe SQ-uitdaging?

Ik ga kleine bedrijven, jonge onderbnemers coachen en managers ondersteunen in deze nieuwe werkwijze en hoop nog zo het één en ander te kunnen betekenen voor een nieuwe spirituele samenleving in de toekomst....

puzzelstukje.....

2008-11-12T07:45:00.000-08:00

In de wereld van de eenheid zijn we thuis en één met onze omgeving.
Als een gedachtevorm? Als een afdruk in het energieveld? Als een puzzelstukje wat een eigen vorm heeft, maar zonder de anderen nauwelihjks van betekenis is? Wie weet...

In het algemeen denken we dat we afgescheiden zijn van andere mensen. Alsof een puzzelstukje naar binnen gericht zou kunnen denken dat hij afzonderlijk bestaat van de anderen. Niet helemaal ongelijk bestaat hij inderdaad los van de anderen, maar tegelijkertijd verliest hij zijn betekenis daardoor. Om vervolgens een betekenis aan zichzelf te geven moet hij wel een ego ontwikkelen, een 'ik' gevoel, om bestaansrecht te ontlenen aan zijn aanwezigheid op deze planeet. Het belang van zijn bestaan in afgescheidenheid versluiert zijn werkelijke zingeving, wat pas naar buiten treedt wanneer hij in verbinding met de andere stukjes, het geheel mee betekenis geeft of met andere woorden, de puzzel mee vervolmaakt. Deze vervolmaking ontstaat niet wanneer het ego meent te moeten 'doen' of presteren. Het komt spontaan naar buiten als we 'zijn' die we zijn.

De illusie van het ego voorbij:
Een puzzelstukje zonder relatie met de andere stukjes, kan van geen andere betekenis zijn dan voor zijn eigen beperkte bestaan. De waarde van de samenhang kan niet naar voren komen, tenzij het puzzelstukje op zoek gaat naar datgene wat aan verlangen in hem sluimert. Een vaag gevoel van verlies kan de aanleiding zijn of ontevredenheid omdat het geluk binnen de afgescheidenheid nooit helemaal vervuld lijkt.
Het ego is namelijk angstig en bang voor pijn. Geluk aanvaarden betekent in de eindige wereld ook het accepteren van de pijn, wanneer het einde van het geluk eens in zicht zal komen.

Het verlangen naar geluk, het omarmen van geluk in dit bestaan als puzzelstukje, betekent de acceptatie van de pijn die onlosmakelijk verbonden is met het einde van datzelfde geluk.
Omdat in de afgescheidenheid alles eindigt, zal ook dit geluk eindigen en de pijn van het verlies zal ons vervolgens verder helpen op weg naar de eenheid.

Wie pijn wil vermijden, kan geen geluk toelaten. De diepte van gelukservaringen staat in directe relatie met het vermijden van pijn-risico's. Door de pijn van het altijd aanwezige verlies van het geluk te vermijden, zal de diepte van de gelukservaringe verzwakken. Zo zal de maat van het geluk verkleind worden.
Wie de maat van het geluk volledig wil te doorleven, zal de angst voor de pijn van het verlies daarvan moeten accepteren.

Het vermijden van het geluk, het vermijden van de pijn, is het vermijden van het leven.
Heelheid ontstaat in de overgave het puzzelstukje te willen zijn, wat het geheel dient.
Daar is geen angst meer alleen verbinding en het geluksgevoel 'op je plaats aangekomen te zijn'.

Wilma

Zwart, wit of salmiak?

2008-11-04T12:51:00.000-08:00

Al sinds de verkiezingen in de States houd ik me al bezig met de bepaling wanneer iemand zwart en wit zou zijn.
Ik begrijp dat iemand zwart is als hij rechtstreeks een nazaat is van de inwoners uit b.v. Afrika.
Ik begrijp ook dat iemand wit is, als hij rechtstreeks een nazaat is van de inwoners b.v. uit Europa.

Barack Obama ( is mij meegedeeld) is een kind van een witte en een zwarte ouder.
Toch wordt hij als 'zwart' betiteld. Mijn vraag: 'Wanneer wordt iemand van gemengd ras ingedeeld bij beide rassen?'
Hij is zwart én wit en dat geldt voor veel anderen ook.
Ik vraag me af of het geen tijd wordt eens op te houden met deze scheidingen.

Lang geleden kocht ik als snoepgoed 'zwart-wit'.
Dat heette 'salmiak' en was mijn favoriet.

Ik stoor me aan deze 'zwarte' en 'witte' discussie.
Misschien kunnen we een gelijkwaardige zwarte, witte en salmiak huidskleur benoemen?
Zijn deze mensen gelijk in het voordeel.
Waar de zwarte mensen nog vaak verlangen naar een lichtere huidskleur, de witte mensen om een geheel andere reden alles in het werk stellen om donkerder te worden, hebben zij precies wat die anderen zoeken, namelijk een salmiak kleur.
En salmiak is lekker!

Ik heb bijna vervangende schaamte om dit aan de kaak te stellen.
Maar doe het toch, omdat een dergelijke indeling toch werkelijk niet meer van deze tijd is.....

Wilma

Uitreiken of afstoten?

2008-10-30T14:21:00.000-07:00

30 oktober 2008

Deze week verwonderde ik me opnieuw over het feit dat een toenemend aantal jongeren zich aggressief gedraagt en overlast brengt aan willekeurige medemensen. Ooit waren ze anders....

Tel 13-18 jaar echteruit en je ziet lachende en huilende babies. Huilend als hun behoeften niet worden vervuld. Als warmte, een schone luier of een volle maag ontbreekt.
Lachend als hun behoeften worden vervuld en koestering, liefde en aandacht wordt gegeven.
Uitreikend omdat de naar liefde hunkerende kleine wezentjes verlangen, verlangen en verlangen.... Als het goed is blijven we verlangen als we ouder worden, tenzij....

Ergens in de jaren daarna wordt bij hen dit natuurlijke proces omgekeerd.
Het vertrouwen verdwijnt uit het systeem, wantrouwen en angst neemt die plaats in, woede en agressie ontwikkelt zich en er is geen plaats meer voor creatieve processen die je samen met anderen kunt ontwikkelen. Waardoor je kunt groeien. Als je kunt blijven vertrouwen....

Deze jongeren zijn boos, teleurgesteld en van hun werkelijke ankers losgeraakt. In plaats van het aangeboren anker van vertrouwen en aanhankelijkheid, zijn ze gekoppeld geraakt aan het valse van teleurstellingen en wantrouwen. Vol energie en behoefte aan creatieve spanning lukt het niet meer om hier een positieve wending aan te geven. De maatschappij geeft uit machteloosheid het antwoord aanpakken , de kinderen worden vervolgens met dwang en macht benaderd.

Ik geloof zeker dat het moeilijk is om in deze fase nog het goede antwoord te vinden. Het scheppen van uitdagingen lijkt mij een mogelijkheid. Oplossen van deze agressie is in feite een fase te laat.

Liever zoeken naar de vraag, wanneer wordt het mechanisme van uitreiken en verlangen omgedraaid in afscheiden en agressie? Waar in hun leven gaat het mis en wordt de omgekeerde reactie geschapen?
Het houdt mij bezig en ik besef dat dat inzicht kan verhoeden dat we het paard achter de wagen spannen op deze manier. Dat niemand er blij mee is, om ze met harde middelen te dwingen en vreugdeloos een gevecht met hen aan te gaan. Jong zijn is al moeilijk genoeg. Misschien moeten we dat eerder erkennen en ze leren te vertrouwen op iemand die hen helpt deze moeilijke jaren positief door te komen. Maar dan moeten wij wel uitdagingen scheppen waar ze blij van worden en waar ze met hart en ziel voor kunnen gaan....

Wilma

Morele economie?

2008-10-19T04:43:00.000-07:00

19 oktober
Vandaag werd mijn aandacht getrokken door een uitzending van Buitenhof.
De vraag was: Welke veranderingen zijn nodig om een kredietcrisis zoals nu, in de toekomst te voorkomen?
Twee wetenschappelijk werkzame economen , je zou bijna zeggen van verschillend economisch ras, gaven hun visie.

De ene man (econoom-overheid) pleitte wat mij betreft voor 'meer van het zelfde'
Bij deze uitleg werd ik ongeduldig en geprikkeld. Hoezo nog meer regels? Nog meer wetten? Nog meer verstarringen om vooral elke beweging te voorkomen? Nog meer zelfzucht en angstgedrag ontkennen, wat dan vervolgens zou toenemen? Nog meer controle en nog meer macht? Ik had het gevoel in een nog meer vernauwende en doodlopende steeg terecht te komen. De situatie beheersen om fouten uit te sluiten.

De tweede man (econoom-kunst en cultuur) gaf me een warm enthousiast gevoel. Er was een nieuw derde factor nodig volgens zijn visie. Dat zette me aan het denken.
Ik zag visioenen en mogelijkheden. Een 'samenleving' die zich bewust werd door deze crisis. In deze crisis (trouwens in elke) valt een ontwikkelings- of evolutiesprong te leren. Als je achter het geheim van de oorzaak en de fout die tot de crisis leidde kunt komen, dan kun je een nieuw proces opstarten. De oude fouten kunnen tijdens het nieuwe pad transformeren.

Econoom 1 (overheid) geloofde in de macht en beheersing.
In de kern was de boodschap: Meer macht, meer beheersing en meer controle. We weten inmiddels dat macht en angst een directe relatie hebben.'

Econoom 2 (kunst en cultuur) geloofde in transformatie binnen de samenleving.
Hij signaleerde een toenemend aantal mensen die zich (diep)schamen voor de hebzucht en waaruit deze narigheid is voortgekomen. Daarin ligt een kans om te transformeren.

De menselijke psyche houdt niet van het gevoel van schuld en schaamte.
Om die reden is in deze factoren een potentieel tot transformatie en verandering aanwezig. Ieder mens heeft ook een gevoel van 'juistheid'. Een soort morele code.
Het ego, het angstige element waar wij allen ook mee leven, verduistert dit element helaas al te vaak en hebzucht wordt regerend vorst.
Naar mijn mening kan inzicht in de eigen aard, kracht en zwakheden, ons bevrijden van deze narigheid.

Als het ego zich wat meer vertrouwen in het leven kan eigenmaken,
als men wat vaker de regel hanteert dat je een ander niet moet schaden
en helemaal nooit mag ontkennen dat jouw keuzes altijd een effect hebben naar de wereld om je heen, dan zijn we al een stuk verder.

Ik zie als oplossing een modern goed en kwaad principe, dat als norm heeft de liefde voor het leven in het algemeen en de betrekkingen die wij hebben met alle medebewoners op deze planeet. 'Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet', is niet meer genoeg.
Indirect zijn de gevolgen van ons handelen door de jaren heen zo complex geworden dat we de gevolgen niet meer kunnen overzien. Dus keren we terug naar onszelf.

Het gevoel van schuld en schaamte is volgens mij de juiste toets, die bij ieder bestaat en voortdurend te raadplegen is. Je moet het wel willen voelen, maar nare gevoelens onderzoeken is lastiger dan ze onderdrukken. Bij zelfreflexie over schuld en schaamte bestaat een kans op een evolutionaire groeisprong in bewust handelen. Volgens mij bedoelde de tweede econoom dat.

De vraag die nog niet beantwoord werd is: "Hoe doen we dat dan?"
Ik kan geen andere raad geven dan: heb de moed om het gewoon en op je eigen manier te proberen als je vindt dat deze weg zinnig is en kansen biedt.
Met vallen en opstaan komen we altijd weer een stapje verder.
Ons bestaan is in principe leven en transformeren in vertrouwen...
Niet leven door macht en regeren door angsten, twijfels en onderdrukking van gemaakte fouten...

Bang voor de winter?

2008-10-13T10:39:00.000-07:00

Vanaf vandaag zal ik met enige regelmaat vertellen hoe ik de wereld zie en hoe ik daar over denk. Bij lezingen blijkt dat sommige mensen dat best willen weten. Ik vertel graag over de visie die ik heb op het leven.
En wat is natuurlijker dan een ander te helpen met datgene waar je zelf zo enthousiast over bent?

Mijn mening is niet meer waard dan de waarde die jij eraan geeft, zoals ik ook de mijne heb.

Om het even actueel te houden: De kredietcrisis?
Ach aan alles komt een eind.
Na de zomer volgt de herfst en dan de winter.
Als je als maatschappij bang bent om de herfst te accepteren...
Als je denkt dat je met kunstgrepen al datgene wat genoeg is nog meer wilt laten zijn...
Als je daarmee de herfst en de winter van je af wilt houden, dan lukt dat misschien eventjes.
Maar niet aldoor...
Ooit lukt het niet langer...
Ergens in de loop van het jaar zal men de strijd verliezen en zal de winter onverbiddelijk toeslaan.
De eeuwige wet van opkomen-blinken-verzinken.
Zo ook met materiële goederen....
Als het verlangen verandert in hebzucht willen we het blinken niet loslaten.
In tegendeel willen we het zelfs vasthouden en vermeerderen ook nadat het 'genoeg' is bereikt.

De winter laat zich nu zien.
Na het genoeg verzamelden we lucht en illusies. Dat 'meer' heeft geen einde, het moet zomer blijven.
Laat ieder zich deze vraag eens stellen...

De overheid 'redt' het systeem.
Investeert nog meer energie (geld) om de zomer te laten voortduren.
De zeggenschap over deze energie (lees geld) ligt straks bij de politiek.
De politiek zegt wat de kiezers willen dat er gezegd wordt.
De kiezers houden niet van de winter...
Gaan we misschien naar een ijstijd toe?

Dat is het voor vandaag.
Wees niet bang voor een winter. Bij een klein vuurtje zit je warm, vertel je elkaar je verhalen en... help je elkaar de winter door....
Ik vind het wel spannend ook al snap ik dat veel mensen er bang voor zijn.
Niet nodig, gewoon de winter accepteren.
Daarom moeten we elkaar juist de winter dóór helpen.
Geen enkele reden om bang voor te zijn, als we maar durven los te laten en ons te heroriënteren op de onvermijdelijk volgende lente.
Tot de volgende keer
Wilma