Winterse gedachten op Kerst 2009

Eerste Kerstdag 2009

Buiten giet het van de regen, terwijl je zou verwachten dat het een flinke vorst zou zijn in de bergen. De wintersportvakantie pauzeert.

Deze onderbreking valt samen met mijn pijnlijke lichaam wat is gekomen door een harde val gisteren. Daarbij nog verstoorde darmen en een lichte hoofdpijn. Ik kan de signalen van 'nu rust!' niet langer negeren om niet nog meer onheil over me af te roepen. Mijn twee vrienden vonden het toch de moeite waard om zich naar de ski-pistes te begeven, regen en wind trotserend. Ze voelden zich onrustig... 'Ik wil wat doen'. Dat gevoel moet wel heftig zijn als je vrijwillig de storm en regen ingaat om op ski's nat te worden of, met een beetje geluk, boven de sneeuwgrens in een storm met nauwelijks zicht de elementen te trotseren. Maar het zijn de echte diehards die doorzetten en ik heb makkelijk praten met een pijnlijke linkerkant, ontregelde darmen en een warme plek binnen achter de pc.

Ik wil ook wat doen, anders had ik wel languit op de bank mijn Paolo Coelho's Voettocht naar Santiago kunnen uitlezen. In mij is ook onrust en die gaat over het bestaan zelf en mijn rol daarin. De verwarring die vaak bezit van me neemt omdat er zich zoveel aan mij voordoet wat me uitdaagt. Vaak vertel ik anderen dat deze aarde de grootste speeltuin is die je je maar kunt wensen. Ik kijk er graag zo naar, omdat de mogelijkheden voor creatief spel en uitdagingen oneindig zijn. Wat is er boeiender dan een nooit eindigende stroom van ideeën en mogelijkheden? Een wereld waarin elke nieuwe ontwikkeling automatisch leidt naar een volgende nieuwe! Maar ook een wereld waarin een stiltepunt te vinden is.

Een stiltepunt van dezelfde kracht en schoonheid maar met een tegengestelde dynamiek. Toch is dit niet waar. Ik stel vast dat de veelheid van bewegingen naar buiten, overeenkomen met een even grote dynamiek naar de stilte binnenin. Probeer deze tegenstelling maar eens met je rationele doordeweekse verstand te begrijpen en bedenk maar hoe stilte en creatieve chaos hetzelfde zijn.

Toch is dit een 'vorm' die zich in mijn innerlijke wereld toont of moet ik zeggen het is een dynamiek die zich in mijn innerlijke wereld vormt? In termen van woorden, verklaringen en gedachten past dit wonderlijke waarnemen niet. Het is wat het is en je loopt onmiddellijk vast als je het wilt uitleggen, terwijl intussen in mijzelf de behoefte om dat juist wel te doen erg nadrukkelijk aanwezig is.

En zo wordt op deze manier opnieuw de polariteit van deze wereld opnieuw de bron van creatieve ontwikkelingen. De weg omvanaf de grootste tegenstellingen, in dit geval stilte en dynamiek te bewegen naar de eenheid waar stilte en dynamiek samenvallen in dynamische stilte of stille dynamiek. Daar vinden we het pad waarlangs de creativiteit in ons beweegt, zich ontwikkelt en zich bloot geeft. Als ik onrustig word, dan weet ik weer hoe laat het is. Dan wil iets in mij weer woorden geven aan de onmogelijke situatie om onbenoembaarheid te benoemen in woorden. Dan 'luister' ik maar weer en ga achter mijn pc zitten om maar weer een zoveelste poging te wagen.

Ooit ervoer ik de eenheid van de tegenstellingen verdriet en dankbaarheid. Ik werd het centrum waar 'verdrietige dankbaarheid' zich aan mij toonde in een ervaring. Mijn verbazing dat dit geluksgevoel, wat uit deze twee componenten bestond, werkelijkheid was ben ik nooit vergeten. Later besefte ik dat dit geluksgevoel wel te maken moest hebben met deze merkwaardige samenvloeiing van tegenstellingen. Ik zie nu in dat geluk niets te maken heeft met het kopen van spullen en luxe. Ook niet met het uitbannen, vluchten voor- of vermijden van pijn en verdriet. Nee, het toelaten, het integreren, het identificeren met dit deel van jezelf, je pijn en verdriet, is de sleutel waar we allen naar zoeken, maar zo weinig kunnen vinden. Dat geluk pas dan kan komen, als de tegenstellingen van gewenst en ongewenst worden opgeheven en kunnen samenvallen in een eenheid. De mythe van een griekse godin schiet me te binnen. Zij houdt elke nacht de zoon van een koningin in het vuur. Als de moeder dat ontdekt verhindert ze dat haar zoon nog verder deze pijn moet verdragen en redt hem uit haar handen. Dan zegt de godin dat deze vorm van liefde voor haar zoon, hem zal verhinderen de goddelijke kant te integreren die hij ook in zich draagt...

Wat ik wil zeggen is dat in al deze woorden een pad zichtbaar is. Een weg die een mens zonder enige ontkenning van wat dan ook van hemzelf kan ontdekken. Een weg die geen intellect, studie, carriére of rijkdom vraagt.

Het pad van de eenheidsbeleving, terwijl je onderweg bent in een gebroken wereld, is universeel en voor ieder bestaand. Wanneer de pijn en de liefde samenvallen ontdekken wij wie we zijn, godenkinderen. Juist de polariteitsbeleving binnen deze vormenwereld geeft ons die kans. Misschien is dat juist wel een van de belangrijkste ontdekkingen die we in dit leven kunnen doen. Een van de redenen waarom we deze reis maken. Om te leren hoe dit mechanisme werkt. Dit inzicht heeft mij dat wel geleerd en de vele pijnlijke ervaringen in mijn leven een plaats en betekenis gegeven.

Inmiddels is de regen voorbij en sneeuwt het buiten...

Lex van Someren - een theaterwonder

In de zomer, tijdens mijn vakantie, passeerde een mail mijn scherm, waarin een aantrekkelijke uitnodiging stond om een concert van Lex van Someren te volgen op 8 november in Amersfoort. Ik vroeg een collega uit zoeken of er nog meer belangstellenden waren en ze reserveerde 5 kaarten. Uiteindelijk kon één daarvan niet mee, op het laatst nog iemand niet en zo veranderde de samenstelling van het oorspronkelijke groepje.

Iemand was voorbereid door filmpjes op You-tube te bekijken en de anderen lieten zich verrassen. Vanaf het eerste moment werden we gegrepen door dit visionaire spirituele theatergebeuren. Lex hield ons vanaf het eerste tot het laatste moment in de ban en we werden meegenomen in een spirituele voorstelling. De klanken van de ziel, de energie van het vuur, de passie en de hartstocht van de aarde, engelen uit andere dimensies, alles wat leven kon uitdrukken kwam voorbij en hield ons ademloos in de greep.

Lex in de eerste plaats met een stem die 4 octaven bereik heeft, met de warmte van zijn passie de zaal in zijn greep houdt, ondersteunt door een koor, zangers, kunstenaars en zelfs een derwish die rondtolde voor onze ogen.

Tijdens de voorstelling leest Lex een stukje voor van Eugen Drewermann. Hij benadrukt zijn persoonlijke gevoel hierbij.

Het eigen wezen te vinden en trouw te blijven, is het belangrijkste wat we in het leven kunnen leren. Alleen daarop komt het aan en alleen op die wijze dienen wij God ( de Schepping) volkomen. Opdat we begrijpen wie wij zelf zijn en de moed opbrengen ons zelf te leven. Want er zijn woorden, er zijn beelden, er zijn liederen die alleen in onze ziel sluimeren. Het vormt de centrale opgave van ons leven deze uit te spreken en uit te zingen. Alleen voor deze opgaven zijn wij geschapen; en geen andere opgave is belangrijker dan te ontdekken welke rijkdom in ons is. Eerst dan wordt ons hart heel, eerst dan wordt onze ziel ruim, eerst dan wordt ons denken sterk. Eerst met alle krachten, die in ons aangelegd zijn dienen en loven wij onze schepper zoals hij het verdient.

We hebben een wonder meegemaakt. Een boeiende theatervoorstelling met een ongewoon zuiver spiritueel gehalte. Het grootste wonder was de ontdekking, dat we door de veranderende samenstelling, uiteindelijk precies met de spirituele kerngroep van ons Instituut, aanwezig waren.

Zo deelden we tot ons genoegen deze bijzondere ervaring met elkaar.

Lex is een Nederlander die zijn hele leven al in Duitsland woont.

Voor wie meer wil weten of de volgende voorstellingen wil volgen kan deze website opzoeken.

http://www.someren.de/Droomreis/index.html

Graag deel ik deze informatie met de lezers van dit bericht.

Wilma.

Spiritualitet, ego en eenvoud...

Het gonst van wilde verhalen en spectaculaire oplossingen over de tijd waarin we leven.
Veel daarvan is onzin en ego-tripperij onder het motto 'spiritualiteit'.

'Een nobel en mooi spiritueel ontwikkeld ego is moeilijker te doorzien als illusie, dan een bikkelhard ego. Dit waren woorden die ik eens ontving.
De filosoof Depak Chopra schrijft vervolgens: Als je de neiging krijgt een spiritueel optreden te krijgen, open dan zo snel mogelijk een bowlingbaan.

Ik was ongeveer 12 jaar, toen mijn moeder mij leerde: "Als je niet gelooft kom je niet in de hemel". Ik vroeg haar hoe het zat met Eskimo's en Papoea's.
"Oh", zei ze, "Die krijgen genade als ze er nooit van gehoord hebben".

Dat was het moment dat ik geloof vergeleek met de premie van een 'na de dood' - levensverzekering. Ik realiseerde me scherp, dat als ze gelijk had, ik nooit meer een vrije keuze zou hebben en de angst voor het missen van de 'na-de-dood-hemel' mijn leven zou bepalen.
Ik besloot dat dit een leugen was.

Vanaf dat moment (nu ben ik 65) heb ik nooit een reden gehad om dit standpunt te herzien. Integendeel, ik werd me er steeds sterker van bewust dat enige spirituele waarheid de eenvoud zou moeten hebben van het dagelijkse leven. Het kòn eenvoudig niet zo zijn dat alleen intellectuelen of begaafde mensen de toegang tot een spiritueel leven zouden kunnen vinden.
Daar begon mijn missie, mijn passie, mijn ontdekkingsreis, die me in contact bracht met de juiste mensen en zo ontstond mijn organisatie, het Instituut voor Welzijn Corcaroli.

En nu....? Ik ontdekte dat alles wat ik leerde door deze visie een antwoord heeft op de toekomst, die hoge eisen aan ons zal stellen.
Geluk is een kwestie is van 'weten' uit een bron die voor ieder vindbaar is en tevens ieder ten goede zal komen.
Alleen heb je soms even iemand nodig die je blik erop richt.
Hen, die dat voor mij waren, ben ik nog elke dag bijzonder dankbaar.

Wilma Post.

65+-ers... een perspectief...

In augustus 2009 zal ik er een merkwaardige maatschappelijke status bezit van me nemen.
Ongevraagd en onherroepelijk ga ik kortingpasjes en alle mogelijke voordelen aangeboden krijgen. Als ik met de trein reis mag er met korting reizen en een begeleider mag mee. Voel ik me nu oud of belangrijk? Nou ja, voor beide categorieën geldt dit voorrecht.
Ook heb ik al bericht ontvangen dat ik wordt verondersteld op te houden met werken en dat ik iets van ongeveer € 950,- p.m. op mijn bankrekening ga ontvangen. Het eindstation van de vermoeide werkende Nederlander?
Ook hoor ik dat ik eigenlijk nog 2 jaar zou moeten doorwerken.
Wie het nog weet mag het zeggen....

Maar ja, het klopt, ik wordt 65 jaar oud op 18 augustus 2009.

Onlangs nam ik als beoordelende docent deel aan het eindexamen van het vierde jaar van de Opleiding Spiritueel Coach.
Op het Instituut voor Welzijn Corcaroli, waarvan ik inititiator en nog inspirerend leider ben, wordt het laatste jaar van deze opleiding afgesloten met een volwassen workshop, klaar om de maatschappij aan te bieden.
Eén van de studenten liet osn deelnemen aan een bewustzijnsoefening met de laatste jaars studenten en enkele genodigden.
Thema: Vrijheid. De introductie betrof een uitleg over het begrip 'tijd'. Dat 'tijd' niet bestaat, maar een illusie is van ons zelf, kunnen we begrijpen als we beseffen dat er alleen maar een ondeelbaar 'nu' moment is. Dat in dat ondeelbare tijdloze moment onze hersenen zich vullen met gedachten over het verleden die we vervolgens veelal in de toekomst projecteren. Hierdoor ontstaat de illusie heden-verleden-toekomst, dus 'tijd'.

Als oefening gaf deze studente ons een blanko boekrol, een vorm die ze eens had gedroomd en in de droom destijds zelf had ingevuld. Ons werd gevraagd op deze blanko rol aan de linkerkant ons verleden op enigerlei wijze neer te zetten. Daarna hetzelfde met de rechterkant waar ze ons de toekomst liet vormgeven.

Iedereen ging ijverig aan de gang, de pennen krasten en tikten de punten op de letters. Het lukte mij niet de woorden te vinden. Het waren er teveel en ze leken samengesmolten te zijn tot figuren en symbolen. Ik begon met bliksemflitsen die de pijnlijke pijlen voorstelden die in mijn verleden ook mij geraakt hadden. Toen ik genoeg paarse pijlen had getekend realiseerde ik me dat er een even groot lichtend hart had bestaan in deze zelfde periode. Dat tekende ik er doorheen in een heldere gele kleur.
Evenwicht, licht en donker, pijn en liefde. Er was een beeld ontstaan, zonder woorden maar ongeëvenaard juist en evenwichtig. De pijn als deel van de liefde.

Aan de rechterkant ontstond het probleem. Er viel nu weinig in de toekomst te projecteren, met een in één enkel symbool weergegeven voorbij verleden. In zachte rust tekende ik een ronde half cirkelvormige lijn in de kleur van de pijlen, donkerpaars. De laatste grensovergang, in de kleur van het lijden. `
Daar voorbij, aan de holle kant van de bolling, tekende ik geel licht, de kleur van het hart van de linker kant van de rol, her verleden. Toen realiseerde ik me dat ik in die lijn 2 openslaande deuren wilde tekenen die op een kier stonden. Het licht scheen er doorheen naar me toe.

Ik besefte op dat moment dat ik in mijn 'tijdlijn' in een nieuwe fase was aangekomen. De details, de ervaringen, de gebeurtenissen waren samengevloeid in één symbool.
Daardoor werd het onmogelijk om iets anders dan een symbool in de toekomst te projecteren. Het symbool van loslaten en afscheid nemen.

Toen ik mijn rol toelichtte aan de groep mensen, drong het tot me door dat ik ambivalent reageerde op deze waarheid. De sprong die mijn geest daar maakte en de dagelijkse rim-ram oversteeg liet me helder de waarheid zien. De "nog niet aan de orde" toekomst van de tot nu toe meer of minder "jonge dagen", was kraakhelder en onverbiddelijk scherp een nieuwe waarheid geworden van de naderende 'oude dag'.

Er overmeesterde mij een intens gevoel van melancholie. Van 'het is klaar, je mag terugkijken, je kunt tevreden zijn, het was goed en volmaakt'. Tegelijkertijd beleefde ik een diep gevoel van verdriet. In mijzelf huilde ik: "Ik wil nog geen afscheid nemen!" Even later liepen de tranen mij over de wangen. Deze veelbelovende mensen, vol enthousiasme om hun talenten in te zetten en een persoonlijke bijdrage te leveren aan het welzijn van de mensheid. Hoe zou ik dat alles kunnen missen? Het werk wat mijn hart heeft? Ik houd van het leven en van deze mensen. Ik houd van mijn leven.....
Zo balanceerde ik op de vredige afgeronde terugblik en de pijn van het afscheid wat zich op eniger tijd, misschien toch nog ongewenst en geheel onverwachts, zal aandienen. Het duurde enige tijd voor ik mijn balans had hersteld opgenomen in deze nieuwe beleving. Ik voelde me ondanks alles gezegend en stil.

Ik dacht terug aan de "65-jaren maatschappelijke lariekoek", vol met tegenstrijdigheden.
Gratis producten tegenover langer doorwerken. Verzet van de één die wil stoppen en verzet van die ánder die door wil met zijn activiteiten en niet wil stoppen. Oud worden met lichamelijke lastigheidjes en alle 'leuke dingen doen' waar we vroeger geen kans voor hadden of wilden hebben? Gaat het daarom?

Mij is het nu allemaal best. Ik ga deze jaren gebruiken om door te werken, maar dan op het veld van bewustzijn en wijsheid. De studie van de innerlijke wereld van in ieder geval één mens, Wilma. Waar anders zou het leven voor bedoeld zijn, dan om bewustzijn toe te voegen aan het geheel?
Dat geeft me de rust om in te zien dat de eeuwige energiebron, die het Leven schept via alles wat leeft (en mede door mijn werk) altijd de moeite waard zal zijn.
Voor ieder die deze planeet een tijdje heeft bewoond.
Dat verdient in ieder geval: Nog vele jaren!
Dank voor het delen van deze gedachten.

Wilma Post.
meer over mijn geesteskind: http://www.corcaroli.nl/